Woensdag 9 april 2008, 17u40, Yellow House, Paknajol, Kathmandu – Een historisch moment: mijn laatste echte Nepali Dal Baht! De lekkerste, alleen al door zijn symbolische waarde… Ik heb er zó van genoten. Hij was helemaal af! De tarkari: bloemkool, boontjes en aardappeltjes met tomaat, ajuin, look en de typische kruiden. Ook nog spinazie met net genoeg chili. Pickles, zoals Radhika ze ook maakt, met tomaat en chili… Ook de dal (linzensoep) was lekker tasty. Daar zat ik in het tuintje onder een boom aan een tafel te smullen, nog even genietend van het prachtige weer, bewust van het nabije einde… Wat een onvergetelijk moment!
* Bedankt aan iedereen die mij gesteund, gevolgd en aangemoedigd heeft. Ik heb zoveel gezien en bijgeleerd, zowel op stage als daarbuiten! Het project van het Himalaya Eye Hospital zit enorm goed in elkaar, het is in goede handen en er worden enorm veel mensen geholpen, zoals je ook kon zien op het televisieprogramma.
* Bedankt, uitzwaai- en ontvangstcomité :)
* Danjabaat, Lies! - Vorig jaar als eerste naar het HEH gegaan en zo de weg gemaakt voor mij en ik hoop voor nog meer opvolgers, het is echt de moeite waard.
* Dank u, mama en papa, die mij elk op hun eigen manier hebben gesteund en die ik toch meer heb gemist dan ik eerst had gedacht.
Ook al ben ik dan al terug voor jullie de cucaracha hebben kunnen zingen… Het was geweldig! :)
x liesbet 8)
dinsdag 15 april 2008
de laatste dagen...
maandag tot donderdag 3 april – laatste dagen in het HEH
De dagen gaan gewoon hun gangetje, ik ben nog eens op elke afdeling gaan staan. Zo was er een spoedgeval van een man met een haak in zijn oog… Niet voor gevoelige kijkers! Gelukkig is zijn zicht niet aangetast, het was door zijn oogleden en conjunctiva (het wit van het oog), dus het zag er allemaal veel erger uit dan het was.
Op een avond, toen het nog niet donker was, maar wel heel hard begon te regenen, ging ik schuilen in een deuropening en wat was er daar? Een videogamehuis! Super! 5 jongetjes aan het wachten op elektriciteit om terug playstation te kunnen spelen aan 5 roepies (=5cent) per kwartier. Natuurlijk moest ik ook eens spelen, gevoetbald, niet gewonnen, maar ’t was wel grappig.
Een andere keer was ik naar Lakeside gegaan en moest ik terug met de taxi (de laatste bus is om 18u30 :s, we hoeven hier dus niet te klagen!). De taxichauffeur – het leek wel een 16-jarige knul - zag er een beetje verdwaasd uit, maar ik had een prijsje kunnen regelen. Dacht ik… Hij bracht mij ergens anders naartoe dus ik zeg: “Himalaya Eye Hospital!” En hij: “Oh, sorry mad’m! I’m so confused!”. Ok, we rijden verder en ineens valt de auto stil: “Oh, fuck!”… “No fuel anymore! I’m so sorry, mad’m!”. Hij weg met een lege fles om te laten vullen met benzine en dan heeft een man dat daar woonde mij gauw met de motorbike gebracht. Zo behulpzaam. Maar ze zagen ook dat het niet pluis zat met die chauffeur.
Donderdag, afscheiddag: Foto’s, taart en chocola voor iedereen :) Ooooh, afscheid nemen is zo dubbel! Zo’n mooie tijd hier in het ziekenhuis beleefd. Zoveel mogelijkheden gekregen om Nepal toch op een minder toeristische manier te kunnen zien en mee te maken op de vele screening camps, door Maya, die ik hier heb leren kennen en ook hier bij Rhadika en dr. Ilya thuis, met de studenten en met Savitri en Nabin...
vrijdag 4 april – papa in Nepal! Of niet?
Vlucht om 8u30 in KTM, dus normaalgezien kom je dan aan in pokhara om 9u. Ik naar de airport… 9u10… 9u30…Toempidoem… 10u… Vertraging misschien? Eens gaan vragen. Neen, geen vertragingen… 10u30… wel vliegtuigjes die landen en opstijgen… 11u… Maar geen papa en Hilde… 11u30… Komt er een taxichauffeur naar mij (die al een paar keer gepasseerd was) en heel verwonderd: ‘Your family is not coming?!’ - SADDIST! … 12u… Ok, dan maar terug naar het ziekenhuis! 13u… En wachten… 14u…Er is misschien iets gebeurd… 15u… Of zijn ze met de bus gekomen? Hmmm… Dan maar even terug in de guesthouse om te douchen. Uit de douche hoor ik ineens bekende stemmen van buiten!!! Halfnaakt gaan zwaaien van op het balkon, snel iets aangetrokken en naar beneden gestormd! JIIIII! Na 2 maanden is het echt fantastisch om nog eens een bekend gezicht te zien! Uiteindelijk bleek dat hun ticket niet geboekt was en daardoor een andere vlucht hebben moeten nemen. Typisch, Nepali way, ik had het kunnen denken! Al het wachten meteen vergeten en genoten van het weerzien. Wat een boost!
zaterdag 5 april – sightseeing pokhara
De berg opgewandeld naar de world peace pagoda, de boeddhistische tempel waarop je heel pokhara en omstreken kan zien, naar beneden met het bootje naar Lakeside en daar een scootertje gaan huren, dat leek me wel een goed idee, het verkeer bestaat hier toch voor 3/4e uit motorbikes en dat is vrijheid in verplaatsing. Superleuk! Ook wat excitement voor mij, de local market laten zien en door Pokhara gescooterd, dan verder een beetje de bergen in voor de mooie uitzichten, het was een hele mooie dag dus het Himalayagebergte was heel de dag zichtbaar. Een Tibetaans vluchtelingenkamp op de weg met een prachtig Boeddhistisch klooster (ook nieuw voor mij) met wel heel knappe monniken. Religie is hier toch heel anders, hoor, zo levend en van alle leeftijden. Daarna naar de rivier in de vallei achter het hospitaal, zo dichtbij en zo mooi. Ik had het zelf nog niet eens gezien! Zo zie je maar, 1001 plekjes waar je je ogen uitkijkt voor de mooie natuur hier. ’s Avonds Liesbet weer dood, zoveel doen op een dag, takes energy! Een stevige dal baht ging er dus ook gemakkelijk in, en “my parents” ineens getoond hoe je dat nu doet, met je handen eten.
zondag 6 april –sightseeing pokhara
’s Ochtends zijn Hilde en papa naar de zonsopgang in Sarangkot gaan kijken, tegenvaller! Grijs en grauw weer en dan nog onweer… Geen uitzicht. Ik had hen al mijn foto’s laten zien, behalve die van Sarangkot, omdat het zo mooi was en dan konden we vergelijken. Dus een kleine troostprijs. Dan zijn we naar Begnas Tal (een meer) gereden en daar te voet omhoog gegaan voor het zicht. Geloof het of niet, de bergen werden klaar… Omgekeerde wereld.
’s Avonds wanneer we de scooters terugbrachten naar Lakeside was er een betoging: Free Tibet, zoals er onlangs ook 1 is geweest in Brussel en blijkbaar ook in KTM waar de politie erop geslaan heeft, zonder veel genade, maar waarvan in Pokhara door niemand iets van geweten was… Zo’n vreedzame betoging! Eerst allemaal monniken met twee maximum drie naast elkaar, al zingend in het Tibetaans, ik denk een Boeddhistisch gebed of zo met heel mediterende klanken. Daarachter allemaal Tibetanen op 1 lange rij, hetzelfde aan het zingen, met elk een kaarsje en een bordje ‘Free Tibet’, ‘No media freedom in Tibet’, ‘China, let the innocents free’ of nog iets anders. Ik kan niet geloven dat hier ‘gevaar’ in kon gezien worden!? Maar op de terugweg met de bus zagen we ook een hele groep van het leger met houten stokken klaarstaan…Of het uit de hand gelopen is of niet, weet ik niet. We zijn er niet op blijven wachten en we hebben er toch niets meer van gehoord, maar dat wil niets zeggen.
maandag 7 april – Back to Kathmandu
’s Ochtends de laatste mensen snel nog gaan bedanken, Nabin nog even aan mijn “ouders” voorgesteld en afscheid genomen. Het uitzicht vandaag was ongelooflijk! Zo klaar had ik de bergen nog nooit gezien van uit het hospitaal. Op de bus kon ik dan nog eens kilometers lang afscheid nemen van de machtige Machapuchare (de fishtail) - die dan wel niet de hoogste is, maar wel het spectaculairst – en zijn vrienden van het Himalayagebergte. Ik was ook heel blij voor Hilde en papa, omdat dit wel veel goedmaakte na Sarangkot gisteren. Zoiets onvatbaar, die hoge bergen! Heel de weg POK – KTM is eigenlijk fantastisch, je beleeft het niet zoals een busreis bij ons, het is een echte sightseeing Nepal. Zeker de eerste keer, maar ik heb er ook weer van genoten. Het is ook redelijk aangenaam, omdat deze weg er goed bij ligt op enkele stukken na. We waren met de local bus, dus 3 blanke toeristen die uitstappen, werken zeer sterk magnetisch op de gemiddelde Nepalese taxichauffeur. Met 15 rond ons om 1 van hen te kiezen… Chaos, drukte, this is KTM! We hebben een zalig, rustige lodge gevonden, die een koppel me eens had aangeraden in de bergen. Super, midden in de stad met een prachtig tuintje en zo rustig zo dichtbij de grote weg.
Hilde en papa nog naar Durbar Square a.k.a.zoveel-mogelijk-tempels-en-andere-heilige-gebouwen-op-zo’n-klein-mogelijke-oppervlakte. Verschrikkelijk druk, voor mij was het wel mooi geweest vandaag. Just chill, chill, just chill, een Hindi hit hier en een uitstekend idee!
dinsdag 8 april – Pashupathi en Budnath
Pashupathi, de grootste en bekendste Hindoetempel van Nepal, waar veel Nepalese toeristen naartoe komen. Hij is niet toegankelijk voor non-hindoes en ligt aan de Bagmati rivier, waar voortdurend – 24h/24, 7d/7 – overledenen gecremeerd worden. Heel bizar, maar wel een mooi ritueel. Wanneer iemand sterft, brengen ze het lichaam meteen naar hier, kiezen een tarief (arm/rijk) en wordt de persoon meteen gecremeerd na een paar rituelen. Over de overledene ligt een gouden doek. Eerst wassen de naaste familieleden zijn/haar voeten in de rivier. Er wordt ook water in de mond gegoten – heel raar, het hoofd wordt ontbloot met heel de familie er rond terwijl er ook nog eens zoveel onbekenden aan de overkant van de rivier staan toe te kijken. Dan wordt het lichaam op een blok met een houtstapel geplaatst, afhankelijk van welke caste men is op een andere blok. Daar neemt de familie nog eens afscheid door een bloemetje – zoals bij ons – op het lichaam te leggen en dan steekt de oudste zoon (bij een man) of de jongste zoon (bij een vrouw) iets in de mond. Nu steekt de “untouchable” het lichaam in brand en legt er stro over. Een untouchable is helemaal in het wit en dit is zijn beroep. De zonen moeten zich tijdens de verbranding in het wit kleden, hun hoofd en alle lichaamsbeharing kaalscheren (ook alles in de rivier). Heel de familie wast zich, ook alles in het openbaar. De sfeer is er wel machtig en respectvol. Het is ook wel aangrijpelijk. Soms huppelt er wel eens een Britse Mad’m achter een aapje om er een foto van te kunnen maken, ergerlijk, maar ja, niets aan te doen. Na de verbranding vertrekt de familie en worden alle assen in de rivier gegooid. Ondertussen zitten er kindjes op die plaats te zwemmen…
In de namiddag, nadat dit even bezonken was, zijn we naar Bouddhannath (betekent tempel van Bouddha denk ik) gegaan, waar de grootste Bouddhistische tempel van Nepal staat. Alle Boeddhistische stupa’s zijn ongeveer gelijk van uitzicht, enkel de grootte verschilt. Deze was dus wel wauwie.
Een heel mooie voorlaatste dag...
woensdag 9 april – Op bezoek bij Ram
Ram, 1 van de studenten in het HEH, woont in Kirtipur - een soort deelgemeente van Kathmandu – en belde of ik wou afkomen! Zo tof, iedereen is nu naar huis wegens de verkiezingen. Een historische gebeurtenis, deze verkiezingen en hier in KTM hangt er toch een speciaal sfeertje… Veel politie overal, veel vlaggen op straat en uit de ramen. Vooral het maoïstenteken. Zo gevaarlijk, er worden mensen vermoord en zo, dus om er zo voor uit te komen…
Maar dus, Rams huis was heel grappig gebouwd, heel steil en 2 kamers per verdieping. In 1 van de kamers lag een baby, de dochter van zijn zus, te slapen. Ik vroeg haar naam en Ram is stil… En dan: “Hmm, I don’t know!” :) Ok, ken de naam van je nichtje! Blijkbaar geven ze een baby een troetelnaampje, zoals kleintje of zo… Even later kwam zijn zus (tante van het kindje) binnen, en ook zij wist het niet! Wel gek.
Helemaal boven (de vierde verdieping of zo) is dan de keuken en eetkamer met buiten de wc en badkamer. Daarboven is het dak met een prachtig uitzicht. Kirtipur ligt dan ook op een berg (met de fiets daarheen gegaan, dus ik heb het gevoeld, ja!). Heel Kathmandu en aan de andere kant meer bergen en heuvels met dorpen. Ook zijn stadje heeft verschillende tempels, zowel boeddhistisch als hindoeïstisch, maar ze bidden voor beide tempels, het maakt allemaal niet zoveel uit. Ram spreekt ook een eigen taal thuis, het Newari, dat helemaal verschillend is van Nepalees en vandaar ook dat hun godsdienst een beetje een mengeling is. Er was ook een boeddhistisch klooster, waar zijn ‘aunti’ monnik is. Leuk om op m’n laatste dag te weten te komen dat al die kale monniken dus niet altijd mannen waren… :)
Zijn nonkel woont er ook en was ook thuis. Die man is de baas van een rehabilitatiecentrum voor blinden, Maya’s vorige werk en ik had hem met haar al ontmoet in Chitwan. Wat is de wereld toch klein!
Na Kirtipur afscheid genomen, nog snel mijn laatste roepies op gaan doen in KTM en dan het onvergetelijke moment…
X 8)
De dagen gaan gewoon hun gangetje, ik ben nog eens op elke afdeling gaan staan. Zo was er een spoedgeval van een man met een haak in zijn oog… Niet voor gevoelige kijkers! Gelukkig is zijn zicht niet aangetast, het was door zijn oogleden en conjunctiva (het wit van het oog), dus het zag er allemaal veel erger uit dan het was.
Op een avond, toen het nog niet donker was, maar wel heel hard begon te regenen, ging ik schuilen in een deuropening en wat was er daar? Een videogamehuis! Super! 5 jongetjes aan het wachten op elektriciteit om terug playstation te kunnen spelen aan 5 roepies (=5cent) per kwartier. Natuurlijk moest ik ook eens spelen, gevoetbald, niet gewonnen, maar ’t was wel grappig.
Een andere keer was ik naar Lakeside gegaan en moest ik terug met de taxi (de laatste bus is om 18u30 :s, we hoeven hier dus niet te klagen!). De taxichauffeur – het leek wel een 16-jarige knul - zag er een beetje verdwaasd uit, maar ik had een prijsje kunnen regelen. Dacht ik… Hij bracht mij ergens anders naartoe dus ik zeg: “Himalaya Eye Hospital!” En hij: “Oh, sorry mad’m! I’m so confused!”. Ok, we rijden verder en ineens valt de auto stil: “Oh, fuck!”… “No fuel anymore! I’m so sorry, mad’m!”. Hij weg met een lege fles om te laten vullen met benzine en dan heeft een man dat daar woonde mij gauw met de motorbike gebracht. Zo behulpzaam. Maar ze zagen ook dat het niet pluis zat met die chauffeur.
Donderdag, afscheiddag: Foto’s, taart en chocola voor iedereen :) Ooooh, afscheid nemen is zo dubbel! Zo’n mooie tijd hier in het ziekenhuis beleefd. Zoveel mogelijkheden gekregen om Nepal toch op een minder toeristische manier te kunnen zien en mee te maken op de vele screening camps, door Maya, die ik hier heb leren kennen en ook hier bij Rhadika en dr. Ilya thuis, met de studenten en met Savitri en Nabin...
vrijdag 4 april – papa in Nepal! Of niet?
Vlucht om 8u30 in KTM, dus normaalgezien kom je dan aan in pokhara om 9u. Ik naar de airport… 9u10… 9u30…Toempidoem… 10u… Vertraging misschien? Eens gaan vragen. Neen, geen vertragingen… 10u30… wel vliegtuigjes die landen en opstijgen… 11u… Maar geen papa en Hilde… 11u30… Komt er een taxichauffeur naar mij (die al een paar keer gepasseerd was) en heel verwonderd: ‘Your family is not coming?!’ - SADDIST! … 12u… Ok, dan maar terug naar het ziekenhuis! 13u… En wachten… 14u…Er is misschien iets gebeurd… 15u… Of zijn ze met de bus gekomen? Hmmm… Dan maar even terug in de guesthouse om te douchen. Uit de douche hoor ik ineens bekende stemmen van buiten!!! Halfnaakt gaan zwaaien van op het balkon, snel iets aangetrokken en naar beneden gestormd! JIIIII! Na 2 maanden is het echt fantastisch om nog eens een bekend gezicht te zien! Uiteindelijk bleek dat hun ticket niet geboekt was en daardoor een andere vlucht hebben moeten nemen. Typisch, Nepali way, ik had het kunnen denken! Al het wachten meteen vergeten en genoten van het weerzien. Wat een boost!
zaterdag 5 april – sightseeing pokhara
De berg opgewandeld naar de world peace pagoda, de boeddhistische tempel waarop je heel pokhara en omstreken kan zien, naar beneden met het bootje naar Lakeside en daar een scootertje gaan huren, dat leek me wel een goed idee, het verkeer bestaat hier toch voor 3/4e uit motorbikes en dat is vrijheid in verplaatsing. Superleuk! Ook wat excitement voor mij, de local market laten zien en door Pokhara gescooterd, dan verder een beetje de bergen in voor de mooie uitzichten, het was een hele mooie dag dus het Himalayagebergte was heel de dag zichtbaar. Een Tibetaans vluchtelingenkamp op de weg met een prachtig Boeddhistisch klooster (ook nieuw voor mij) met wel heel knappe monniken. Religie is hier toch heel anders, hoor, zo levend en van alle leeftijden. Daarna naar de rivier in de vallei achter het hospitaal, zo dichtbij en zo mooi. Ik had het zelf nog niet eens gezien! Zo zie je maar, 1001 plekjes waar je je ogen uitkijkt voor de mooie natuur hier. ’s Avonds Liesbet weer dood, zoveel doen op een dag, takes energy! Een stevige dal baht ging er dus ook gemakkelijk in, en “my parents” ineens getoond hoe je dat nu doet, met je handen eten.
zondag 6 april –sightseeing pokhara
’s Ochtends zijn Hilde en papa naar de zonsopgang in Sarangkot gaan kijken, tegenvaller! Grijs en grauw weer en dan nog onweer… Geen uitzicht. Ik had hen al mijn foto’s laten zien, behalve die van Sarangkot, omdat het zo mooi was en dan konden we vergelijken. Dus een kleine troostprijs. Dan zijn we naar Begnas Tal (een meer) gereden en daar te voet omhoog gegaan voor het zicht. Geloof het of niet, de bergen werden klaar… Omgekeerde wereld.
’s Avonds wanneer we de scooters terugbrachten naar Lakeside was er een betoging: Free Tibet, zoals er onlangs ook 1 is geweest in Brussel en blijkbaar ook in KTM waar de politie erop geslaan heeft, zonder veel genade, maar waarvan in Pokhara door niemand iets van geweten was… Zo’n vreedzame betoging! Eerst allemaal monniken met twee maximum drie naast elkaar, al zingend in het Tibetaans, ik denk een Boeddhistisch gebed of zo met heel mediterende klanken. Daarachter allemaal Tibetanen op 1 lange rij, hetzelfde aan het zingen, met elk een kaarsje en een bordje ‘Free Tibet’, ‘No media freedom in Tibet’, ‘China, let the innocents free’ of nog iets anders. Ik kan niet geloven dat hier ‘gevaar’ in kon gezien worden!? Maar op de terugweg met de bus zagen we ook een hele groep van het leger met houten stokken klaarstaan…Of het uit de hand gelopen is of niet, weet ik niet. We zijn er niet op blijven wachten en we hebben er toch niets meer van gehoord, maar dat wil niets zeggen.
maandag 7 april – Back to Kathmandu
’s Ochtends de laatste mensen snel nog gaan bedanken, Nabin nog even aan mijn “ouders” voorgesteld en afscheid genomen. Het uitzicht vandaag was ongelooflijk! Zo klaar had ik de bergen nog nooit gezien van uit het hospitaal. Op de bus kon ik dan nog eens kilometers lang afscheid nemen van de machtige Machapuchare (de fishtail) - die dan wel niet de hoogste is, maar wel het spectaculairst – en zijn vrienden van het Himalayagebergte. Ik was ook heel blij voor Hilde en papa, omdat dit wel veel goedmaakte na Sarangkot gisteren. Zoiets onvatbaar, die hoge bergen! Heel de weg POK – KTM is eigenlijk fantastisch, je beleeft het niet zoals een busreis bij ons, het is een echte sightseeing Nepal. Zeker de eerste keer, maar ik heb er ook weer van genoten. Het is ook redelijk aangenaam, omdat deze weg er goed bij ligt op enkele stukken na. We waren met de local bus, dus 3 blanke toeristen die uitstappen, werken zeer sterk magnetisch op de gemiddelde Nepalese taxichauffeur. Met 15 rond ons om 1 van hen te kiezen… Chaos, drukte, this is KTM! We hebben een zalig, rustige lodge gevonden, die een koppel me eens had aangeraden in de bergen. Super, midden in de stad met een prachtig tuintje en zo rustig zo dichtbij de grote weg.
Hilde en papa nog naar Durbar Square a.k.a.zoveel-mogelijk-tempels-en-andere-heilige-gebouwen-op-zo’n-klein-mogelijke-oppervlakte. Verschrikkelijk druk, voor mij was het wel mooi geweest vandaag. Just chill, chill, just chill, een Hindi hit hier en een uitstekend idee!
dinsdag 8 april – Pashupathi en Budnath
Pashupathi, de grootste en bekendste Hindoetempel van Nepal, waar veel Nepalese toeristen naartoe komen. Hij is niet toegankelijk voor non-hindoes en ligt aan de Bagmati rivier, waar voortdurend – 24h/24, 7d/7 – overledenen gecremeerd worden. Heel bizar, maar wel een mooi ritueel. Wanneer iemand sterft, brengen ze het lichaam meteen naar hier, kiezen een tarief (arm/rijk) en wordt de persoon meteen gecremeerd na een paar rituelen. Over de overledene ligt een gouden doek. Eerst wassen de naaste familieleden zijn/haar voeten in de rivier. Er wordt ook water in de mond gegoten – heel raar, het hoofd wordt ontbloot met heel de familie er rond terwijl er ook nog eens zoveel onbekenden aan de overkant van de rivier staan toe te kijken. Dan wordt het lichaam op een blok met een houtstapel geplaatst, afhankelijk van welke caste men is op een andere blok. Daar neemt de familie nog eens afscheid door een bloemetje – zoals bij ons – op het lichaam te leggen en dan steekt de oudste zoon (bij een man) of de jongste zoon (bij een vrouw) iets in de mond. Nu steekt de “untouchable” het lichaam in brand en legt er stro over. Een untouchable is helemaal in het wit en dit is zijn beroep. De zonen moeten zich tijdens de verbranding in het wit kleden, hun hoofd en alle lichaamsbeharing kaalscheren (ook alles in de rivier). Heel de familie wast zich, ook alles in het openbaar. De sfeer is er wel machtig en respectvol. Het is ook wel aangrijpelijk. Soms huppelt er wel eens een Britse Mad’m achter een aapje om er een foto van te kunnen maken, ergerlijk, maar ja, niets aan te doen. Na de verbranding vertrekt de familie en worden alle assen in de rivier gegooid. Ondertussen zitten er kindjes op die plaats te zwemmen…
In de namiddag, nadat dit even bezonken was, zijn we naar Bouddhannath (betekent tempel van Bouddha denk ik) gegaan, waar de grootste Bouddhistische tempel van Nepal staat. Alle Boeddhistische stupa’s zijn ongeveer gelijk van uitzicht, enkel de grootte verschilt. Deze was dus wel wauwie.
Een heel mooie voorlaatste dag...
woensdag 9 april – Op bezoek bij Ram
Ram, 1 van de studenten in het HEH, woont in Kirtipur - een soort deelgemeente van Kathmandu – en belde of ik wou afkomen! Zo tof, iedereen is nu naar huis wegens de verkiezingen. Een historische gebeurtenis, deze verkiezingen en hier in KTM hangt er toch een speciaal sfeertje… Veel politie overal, veel vlaggen op straat en uit de ramen. Vooral het maoïstenteken. Zo gevaarlijk, er worden mensen vermoord en zo, dus om er zo voor uit te komen…
Maar dus, Rams huis was heel grappig gebouwd, heel steil en 2 kamers per verdieping. In 1 van de kamers lag een baby, de dochter van zijn zus, te slapen. Ik vroeg haar naam en Ram is stil… En dan: “Hmm, I don’t know!” :) Ok, ken de naam van je nichtje! Blijkbaar geven ze een baby een troetelnaampje, zoals kleintje of zo… Even later kwam zijn zus (tante van het kindje) binnen, en ook zij wist het niet! Wel gek.
Helemaal boven (de vierde verdieping of zo) is dan de keuken en eetkamer met buiten de wc en badkamer. Daarboven is het dak met een prachtig uitzicht. Kirtipur ligt dan ook op een berg (met de fiets daarheen gegaan, dus ik heb het gevoeld, ja!). Heel Kathmandu en aan de andere kant meer bergen en heuvels met dorpen. Ook zijn stadje heeft verschillende tempels, zowel boeddhistisch als hindoeïstisch, maar ze bidden voor beide tempels, het maakt allemaal niet zoveel uit. Ram spreekt ook een eigen taal thuis, het Newari, dat helemaal verschillend is van Nepalees en vandaar ook dat hun godsdienst een beetje een mengeling is. Er was ook een boeddhistisch klooster, waar zijn ‘aunti’ monnik is. Leuk om op m’n laatste dag te weten te komen dat al die kale monniken dus niet altijd mannen waren… :)
Zijn nonkel woont er ook en was ook thuis. Die man is de baas van een rehabilitatiecentrum voor blinden, Maya’s vorige werk en ik had hem met haar al ontmoet in Chitwan. Wat is de wereld toch klein!
Na Kirtipur afscheid genomen, nog snel mijn laatste roepies op gaan doen in KTM en dan het onvergetelijke moment…
X 8)
Bollywood party!
Even de beste Hindi songs van dit moment!
op nummer 4: "Just chill" - Yuvraj -> http://www.youtube.com/watch?v=Pq4-8QVJ81I
op nummer 3: "My love" - Partner -> http://nl.youtube.com/watch?v=hhBxD0qLCY4&feature=related
op nummer 2: "It's the time to disco" -> http://www.youtube.com/watch?v=bVM0ktaO2Qs (met ondertiteling!:)
en dé nummer 1 (sommigen kunnen hem zeker al meezingen én dansen!):"Bhool Bhulaiya" title song a.k.a. "Hare Ram"-> http://www.youtube.com/watch?v=MZqXBJkeluo
Veel luister- en ik hoop ook dansplezier! Laat je GAAN :)
op nummer 4: "Just chill" - Yuvraj -> http://www.youtube.com/watch?v=Pq4-8QVJ81I
op nummer 3: "My love" - Partner -> http://nl.youtube.com/watch?v=hhBxD0qLCY4&feature=related
op nummer 2: "It's the time to disco" -> http://www.youtube.com/watch?v=bVM0ktaO2Qs (met ondertiteling!:)
en dé nummer 1 (sommigen kunnen hem zeker al meezingen én dansen!):"Bhool Bhulaiya" title song a.k.a. "Hare Ram"-> http://www.youtube.com/watch?v=MZqXBJkeluo
Veel luister- en ik hoop ook dansplezier! Laat je GAAN :)
maandag 7 april 2008
Hot springs
!!!!!! VANAVOND 19u "Belgische TV" (ik denk dus op 1 of canvas) een programma over het Himalaya Eye Hospital !!!!!!!!! Opnemen mag zeker! Jammer dat ik het zo laat pas weet...
zondag 23 maart tot donderdag 26 maart - in het HEH
Nabin is terug! Hij was twee weken in India voor Low Vision training. Meteen erin gevlogen, want zondag, de eerste dag van de week, is altijd de drukste. Alle speciale cases konden weer naar de specialist (de optometrist dus;) doorgestuurd worden. De anderen die de gezichtsscherpte opmeten en de correctie bepalen zijn oftalmologische assistenten en zij zijn opgeleid voor veel meer – kleine hechtingen en ingrepen, operaties voorbereiden en assisteren, de patiënten verzorgen – waardoor ze minder gespecialiseerd zijn in correcties van ogen opmeten.
Daarbuiten heb ik met Nabin een plan uitgewerkt om de afdeling ‘orthoptics’* te verbeteren. *Orthoptics kan ik niet heel precies definiëren, maar alle gevallen met klachten van hoofdpijn en oogpijn of dubbel zicht of problemen voor lang nabijwerk en waarbij de ogen gezond zijn, dus de oorzaak is geen oogziekte. In dat geval wordt een patiënt naar orthoptics doorgestuurd waar scheelziendheid wordt nagekeken, het vermogen om ver en nabij scherp te stellen, het vermogen om te convergeren (ogen naar binnen te draaien, wat gebeurt bij nabij kijken), … Zo kunnen tekorten in de reserves opgespoord worden en dan weggetraind door visuele training (door oogoefeningen), wat vooral bij kinderen een grote kans op succes heeft, omdat de ogen nog in ontwikkeling zijn en voor hen is een goede oogsamenwerking ook belangrijk omdat zij naar school gaan.
Samen met mijn cursus en zijn boek hebben we een diagnoseplan opgesteld en bijhorende oefeningen om de ogen te trainen.
Dan was er ook een man wiens oog ze hadden weggehaald omdat het pijnlijk blind was. Deze kwam nu voor een protheseoog. Zoveel mogelijkheden! En hier hebben de mensen alleen maar bruine ogen, gelukkig. Hij heeft er wel heel veel zitten passen, alsof hij nieuwe schoenen kwam kopen:)
vrijdag tot zondag – Tatopani
Een laatste keertje op screening camp! En wat voor één… Meer dan 600 mensen, 67 cataractpatiënten op de bus gezet en zelfs de apotheekjongen was mee, dus ook massa’s mensen werden geholpen voor oogziektes en –kwaaltjes van A tot Z. Buiten dit was ook de locatie fantastisch. Adembenemend mooi, ver weg tussen hele hoge, steile bergen met een prachtige zuivere rivier waar de dorpsjongens in zwommen en vis probeerden te vangen. Het water was ook zalig om een beetje pootje te baden, want het was een bak- en braaddag, ook hier in de bergen. De weg was wel heel lang, vandaar dat we een dag voor het screening camp moesten vertrekken. Het eerste stuk was prachtig, we konden het Phewa meer zien van heel hoog en ver weg tussen de bergen. We bleven overnachten in een stadje (Beni) dat bekend staat voor de ‘natuurlijk mooie meisjes’ want in Pokhara dragen ze iets te veel make-up. Ok ja, ik zat met 5 mannen in de auto, vandaar dit gespreksonderwerp. Beni staat ook bekend om de “grote” huizen (relatief natuurlijk), die ze kunnen bouwen met het geld dat hun man, die in Europa werkt aan het minimumloon, hen stuurt. De Nepalezen in België leven dus met 4-5 op één kamer en proberen zoveel mogelijk op te sparen, vergeet niet dat 80% hier minder dan 2 euro per dag verdient! Maar in Beni dus kreeg ik een PIEPKLEIN kamertje, plaats voor een bed. No problem! De volgende ochtend verdergegaan, maar de uitbaatster van het hotelletje wou ook mee, want ze is lid van de Lion’s club die dit screening camp sponsert… Jammergenoeg was ze niet al te mager én zaten we nu met 7 in een auto voor 5. De smalste (Basanta) vanvoor gaan zitten tussen de chauffeurs- en de passagierszetel opeen rugzak. The Nepali way! Maar dan kwam daar nog eens bij dat de weg – correctie “highway”– VRESELIJK was. Gemiddelde snelheid: 20km/h, zonder overdrijven. Geen asfaltweg, overal putten en stenen en zo voor 2 uur. Balen! Gelukkig is het hier een mooi land! Aangekomen in het dorpje, iets voorbij Tatopani, was de openingsceremonie al begonnen… Wij van het HEH moesten ook vooraan gaan zitten en kregen een bloemenketting en een thika (stip op voorhoofd). Een hele dag drukte en na het screening camp bleek dat er enkele mensen de volgende dag terug gingen komen omdat ze dachten dat het een tweedaags screening camp was, dus zijn we in het dorpje blijven overnachten, al aankloppend aan de huisjes of er slaapplaats was. Ik meteen raak:), de rest heeft nog een tijdje mogen zoeken… De volgende ochtend waren de enkele mensen al gescreend wanneer ik goed en wel klaar was. Tijd dus voor dé tatopani. Tato = warm, pani = water. Natuurlijke warmwaterbron! Een groot ondiep aangelegd bad waar we even moesten wachten wanneer het ‘vrouwentijd’ was en dan tussen een massa Nepalese vrouwen het water in, op de hurkjes. Deze Tatopani (er zijn er verschillenden) is niet de toeristische, dus ik viel nogal op als bleekscheet en dan bleek nog eens dat een badpak hier helemaal vreemd is. Alle vrouwen droegen shorten tot aan hun knie en dan hun BH of onderlijfje. Onopvallend wezen was dus geen optie. En uitleg dat ik gekregen heb! Allemaal onverstaanbaar weliswaar, maar ik heb begrepen dat je na 10-15 min uit het water gaat, een mega-plastieken zak over je heen moet trekken al hurkend zittend (jaja, weeral en dat is echt mijne sterkste kant ni ;) en dan… zweten. Het geloof is dat een kuur in de Tatopani je kan verhelpen van ziektes. Ik vond het een zalig saunagevoel en achteraf in de auto was ik helemaal zuiver en ZEN!
En voor de rest...
Even kort en feitelijk :
De overige dagen waren de laatste in het ooghospitaal, de papa is vrijdag goed (met wat vertraging weliswaar - Nepali way) aangekomen met Hilde. Sightseeing Pokhara op twee dagen met de scooter - super (aan het westerse ritme weliswaar... moet ik weer helemaal inkomen, niet teveel op een dag zit er nu wel nogal in). vandaag zijn we terug in Kathmandu - en opnieuw CHAOS. Het zijn voor de eerste keer verkiezingen donderdag, dus heel het land staat wel in rep en roer, maar KTM toch net iets meer...
Uitgebreid verslag volgt, ik ben nu gewoon nog even heel hard aan het genieten van de laatste dagen, want ik ben terug voor jullie de cucaracha hebben gezongen !
xyz
liesbet 8)
zondag 23 maart tot donderdag 26 maart - in het HEH
Nabin is terug! Hij was twee weken in India voor Low Vision training. Meteen erin gevlogen, want zondag, de eerste dag van de week, is altijd de drukste. Alle speciale cases konden weer naar de specialist (de optometrist dus;) doorgestuurd worden. De anderen die de gezichtsscherpte opmeten en de correctie bepalen zijn oftalmologische assistenten en zij zijn opgeleid voor veel meer – kleine hechtingen en ingrepen, operaties voorbereiden en assisteren, de patiënten verzorgen – waardoor ze minder gespecialiseerd zijn in correcties van ogen opmeten.
Daarbuiten heb ik met Nabin een plan uitgewerkt om de afdeling ‘orthoptics’* te verbeteren. *Orthoptics kan ik niet heel precies definiëren, maar alle gevallen met klachten van hoofdpijn en oogpijn of dubbel zicht of problemen voor lang nabijwerk en waarbij de ogen gezond zijn, dus de oorzaak is geen oogziekte. In dat geval wordt een patiënt naar orthoptics doorgestuurd waar scheelziendheid wordt nagekeken, het vermogen om ver en nabij scherp te stellen, het vermogen om te convergeren (ogen naar binnen te draaien, wat gebeurt bij nabij kijken), … Zo kunnen tekorten in de reserves opgespoord worden en dan weggetraind door visuele training (door oogoefeningen), wat vooral bij kinderen een grote kans op succes heeft, omdat de ogen nog in ontwikkeling zijn en voor hen is een goede oogsamenwerking ook belangrijk omdat zij naar school gaan.
Samen met mijn cursus en zijn boek hebben we een diagnoseplan opgesteld en bijhorende oefeningen om de ogen te trainen.
Dan was er ook een man wiens oog ze hadden weggehaald omdat het pijnlijk blind was. Deze kwam nu voor een protheseoog. Zoveel mogelijkheden! En hier hebben de mensen alleen maar bruine ogen, gelukkig. Hij heeft er wel heel veel zitten passen, alsof hij nieuwe schoenen kwam kopen:)
vrijdag tot zondag – Tatopani
Een laatste keertje op screening camp! En wat voor één… Meer dan 600 mensen, 67 cataractpatiënten op de bus gezet en zelfs de apotheekjongen was mee, dus ook massa’s mensen werden geholpen voor oogziektes en –kwaaltjes van A tot Z. Buiten dit was ook de locatie fantastisch. Adembenemend mooi, ver weg tussen hele hoge, steile bergen met een prachtige zuivere rivier waar de dorpsjongens in zwommen en vis probeerden te vangen. Het water was ook zalig om een beetje pootje te baden, want het was een bak- en braaddag, ook hier in de bergen. De weg was wel heel lang, vandaar dat we een dag voor het screening camp moesten vertrekken. Het eerste stuk was prachtig, we konden het Phewa meer zien van heel hoog en ver weg tussen de bergen. We bleven overnachten in een stadje (Beni) dat bekend staat voor de ‘natuurlijk mooie meisjes’ want in Pokhara dragen ze iets te veel make-up. Ok ja, ik zat met 5 mannen in de auto, vandaar dit gespreksonderwerp. Beni staat ook bekend om de “grote” huizen (relatief natuurlijk), die ze kunnen bouwen met het geld dat hun man, die in Europa werkt aan het minimumloon, hen stuurt. De Nepalezen in België leven dus met 4-5 op één kamer en proberen zoveel mogelijk op te sparen, vergeet niet dat 80% hier minder dan 2 euro per dag verdient! Maar in Beni dus kreeg ik een PIEPKLEIN kamertje, plaats voor een bed. No problem! De volgende ochtend verdergegaan, maar de uitbaatster van het hotelletje wou ook mee, want ze is lid van de Lion’s club die dit screening camp sponsert… Jammergenoeg was ze niet al te mager én zaten we nu met 7 in een auto voor 5. De smalste (Basanta) vanvoor gaan zitten tussen de chauffeurs- en de passagierszetel opeen rugzak. The Nepali way! Maar dan kwam daar nog eens bij dat de weg – correctie “highway”– VRESELIJK was. Gemiddelde snelheid: 20km/h, zonder overdrijven. Geen asfaltweg, overal putten en stenen en zo voor 2 uur. Balen! Gelukkig is het hier een mooi land! Aangekomen in het dorpje, iets voorbij Tatopani, was de openingsceremonie al begonnen… Wij van het HEH moesten ook vooraan gaan zitten en kregen een bloemenketting en een thika (stip op voorhoofd). Een hele dag drukte en na het screening camp bleek dat er enkele mensen de volgende dag terug gingen komen omdat ze dachten dat het een tweedaags screening camp was, dus zijn we in het dorpje blijven overnachten, al aankloppend aan de huisjes of er slaapplaats was. Ik meteen raak:), de rest heeft nog een tijdje mogen zoeken… De volgende ochtend waren de enkele mensen al gescreend wanneer ik goed en wel klaar was. Tijd dus voor dé tatopani. Tato = warm, pani = water. Natuurlijke warmwaterbron! Een groot ondiep aangelegd bad waar we even moesten wachten wanneer het ‘vrouwentijd’ was en dan tussen een massa Nepalese vrouwen het water in, op de hurkjes. Deze Tatopani (er zijn er verschillenden) is niet de toeristische, dus ik viel nogal op als bleekscheet en dan bleek nog eens dat een badpak hier helemaal vreemd is. Alle vrouwen droegen shorten tot aan hun knie en dan hun BH of onderlijfje. Onopvallend wezen was dus geen optie. En uitleg dat ik gekregen heb! Allemaal onverstaanbaar weliswaar, maar ik heb begrepen dat je na 10-15 min uit het water gaat, een mega-plastieken zak over je heen moet trekken al hurkend zittend (jaja, weeral en dat is echt mijne sterkste kant ni ;) en dan… zweten. Het geloof is dat een kuur in de Tatopani je kan verhelpen van ziektes. Ik vond het een zalig saunagevoel en achteraf in de auto was ik helemaal zuiver en ZEN!
En voor de rest...
Even kort en feitelijk :
De overige dagen waren de laatste in het ooghospitaal, de papa is vrijdag goed (met wat vertraging weliswaar - Nepali way) aangekomen met Hilde. Sightseeing Pokhara op twee dagen met de scooter - super (aan het westerse ritme weliswaar... moet ik weer helemaal inkomen, niet teveel op een dag zit er nu wel nogal in). vandaag zijn we terug in Kathmandu - en opnieuw CHAOS. Het zijn voor de eerste keer verkiezingen donderdag, dus heel het land staat wel in rep en roer, maar KTM toch net iets meer...
Uitgebreid verslag volgt, ik ben nu gewoon nog even heel hard aan het genieten van de laatste dagen, want ik ben terug voor jullie de cucaracha hebben gezongen !
xyz
liesbet 8)
zondag 23 maart 2008
En het gaat maar door!
maandag 17 maart tot donderdag 20 maart
Even de chronologische volgorde kwijt, maar deze week was een routineweek in het hospitaal. Veel geoefend vooral. Soms zijn er wel eens speciale gevallen, zo was er deze week een beetje een gestoorde professor in de wiskunde uit India, die 4 jaar geleden door een gasbom zijn gehoor half en zijn rechteroog was verloren. Met zijn linkeroog kon hij nog maar een heel klein beetje zien (klasgenootjes: visus 1/60). Dit ziekenhuis is echt heel goed uitgerust en gespecialiseerd. De man was al naar 3-4 andere ziekenhuizen gegaan waar ze hem niet konden helpen en hier hebben ze op de low vision afdeling zijn zicht voor ver iets kunnen verbeteren (3/60) en nu kan hij ook weer lezen met een handloep (vergroting 7x). De man was heel dankbaar en blij, elk beetje dat je het leven van een slechtziende wat aangenamer kan maken is echt belangrijk.
Voor de rest heb ik veel leren koken deze week, ‘khier’ = Nepali-rijstpudding, superlekker met zo’n mengeling van rozijnen en droge kokosnoot! Jammie! Ook dal bhat natuurlijk, alles vers hier, zelfs gember. De linzen zijn nog geen enkele keer echt geslaagd, maar ik blijf oefenen! Het leuke in het hospitaal is dat hier verschillende mensen wonen, met elk hun huisje en soms komen ze je iets brengen als ze iets speciaals hebben gemaakt.
Meer Nepalese onderdompeling: ik heb een neuspiercing laten zetten en nu draag ik ook elke dag een thika op m’n voorhoofd. Deed wel een beetje pijn, die piercing… Mopke! Geen piercing, hoor:) Maar ik heb wel een kurta laten maken en deze week afgehaald. Voor de broek wou ik een ‘patiëlla’, zo’n wijde als prinses Yasmine in Aladdin;) Zit super! Trouwens, Disney filmen kennen ze hier ook niet, sommigen zegt het wel iets, maar geen titels. Telkens als ik vraag, heb je ooit al een Engelse film gezien, een Hollywoodfilm of zo, zegt iedereen: Titanic. Echt iedereen! Het is echt grappig, zo voorspelbaar. Dat is meestal ook de enige film. Engelse muziek is ook echt beperkt: Avril Lavigne met ‘complicated’, Britney Spears, Bryan Adams met ‘summer of 69’, Shakira met ‘Hips don’t lie’ en Nirvana met ‘my girl’. Dat is het. Dat staat dan ook op iedereen zijn superhippe gsm met nog 30 Hindi en Nepalese liedjes. Velen hebben hier echt gesofisticeerde gsm’s, hoor, dezelfde merken als bij ons met alles erop en eraan! Waar ze toch hun geld aan geven, hè…
Donderdag ben ik een grot gaan bezoeken, amai, tegenvaller! Een minigrot met felgele en blauwe railingen, 20 trappen naar beneden, verlicht met TL-lampen, met daar een tempel. ‘Tempels’, daar verwacht ik toch elke keer opnieuw te veel van! Een tempel hier kan van alles zijn. Hier was het een stenen slang in een (gele!) kooi. In het terugkeren zijn we langs het ‘power house’ gegaan, de waterkrachtcentrale, totaal onbekend voor de toeristen, maar je hebt een heel mooi uitzicht daar!
vrijdag 21 maart – HAPPY HOLLI!
Kleurenfestival… Wat moest ik mij hier nu bij voorstellen? Ik had voor de zekerheid toch een pak rood gekocht (poeder), om zeker in de verdediging te kunnen gaan, want hoe ik het begrepen heb, is het een kleurgevecht! Het gaat dus zo: Samen met de andere studenten zijn we van deur tot deur gegaan bij de mensen van het hospitaal, beginnend bij de dokters. ‘Happy Holli’! Dr. Indra pakt een beetje kleur en geeft iedereen een verticale streep op zijn voorhoofd. Daarna mogen wij aan hem kleuren en natuurlijk loopt dat iets meer uit de hand:) Dan bij Dr. Ilia en haar familie en zo verder. Daarna wensen we happy holli aan elkaar, een beetje vechten dus. TOF! Er komen ook kinderen meedoen en mensen van buiten het hospitaal. Even later arriveerde een bus vol feesters in labojassen, het zag er wat uit als een studentenclub met mensen van alle leeftijden. Het waren dorpsgenoten van John (=de man van screening camp) uit West-Nepal en die begonnen muziek te spelen en te dansen in een kring. Ik moest ook meedoen, gelukkig was het een gemakkelijk paske ;) Met mijn wit vel, moest ik hélemaal bedekt worden, dus het was een beetje één tegen allen!
Geen feest zonder eten. John’s vrouw had massa’s tarkari (groenten) en puri (brood) gemaakt en iedereen lekker eten op de grond met de handen natuurlijk, die heel gekleurd waren. Hihi – No problem! ’s Avonds had ik de studenten uitgenodigd om in het gasthuis te komen eten, omdat er normaal op een festival een beetje lekkerder eten wordt gemaakt en zij altijd in de kantine moeten eten wegens gebrek aan een keuken. De meisjes waren mij komen helpen met koken (of andersom zeg maar;), maar dan had er eentje nachtwacht. Al het personeel werkt van 9-16 uur, maar de studenten hebben ochtend-, avond- of nachtwacht. Zelfs als er geen patiënten zijn… Balen! Dan was er ook nog een noodgeval – hoornvliesperforatie – dus ging het langer duren voor Bhomika terug kon komen om te eten, de meisjes hebben gewacht, maar de jongens wilden al eten. Iedereen in de keuken, al staand aan het eten . Dan zit iedereen nog op zijn gsm bezig muziek op te zetten… CHAOS! En als uw bord leeg is, moet je blijkbaar zo snel mogelijk het huis uit. Tjah, andere ideeën over ‘gezelligheid’… Even bekomen:)
zaterdag 22 maart – Begnas Tal
Vandaag ben ik naar een meer – Begnas Tal dus - gegaan op 10km van Pokhara. Het is wel anders als bij ons, meer bootjes, mooier uitzicht, maar ook vuiler en nergens een plekje om naast het water te liggen, alles van steen, dus het was op een rijtje zitten. Zwemmen is er niet van gekomen, de rest wou ook niet en ik haat het om hier zo hard op te vallen met mijn wit vel, dus in zwemoutfit … Laat maar zo! ;) Ik zal wel eens zwemmen in Phewa Tal (Lakeside) met andere toeristen!
Oh ja, ik herinner jullie er al goed op tijd aan: 10 april om 10u45 ben ik normaalgezien terug op Belgische bodem! Moment om naar uit te kijken:) Voor mij toch. Al ga ik er hier eerst nog een beetje van genieten! Veel plezier daar nog in België!
xyz
liesbet 8)
Even de chronologische volgorde kwijt, maar deze week was een routineweek in het hospitaal. Veel geoefend vooral. Soms zijn er wel eens speciale gevallen, zo was er deze week een beetje een gestoorde professor in de wiskunde uit India, die 4 jaar geleden door een gasbom zijn gehoor half en zijn rechteroog was verloren. Met zijn linkeroog kon hij nog maar een heel klein beetje zien (klasgenootjes: visus 1/60). Dit ziekenhuis is echt heel goed uitgerust en gespecialiseerd. De man was al naar 3-4 andere ziekenhuizen gegaan waar ze hem niet konden helpen en hier hebben ze op de low vision afdeling zijn zicht voor ver iets kunnen verbeteren (3/60) en nu kan hij ook weer lezen met een handloep (vergroting 7x). De man was heel dankbaar en blij, elk beetje dat je het leven van een slechtziende wat aangenamer kan maken is echt belangrijk.
Voor de rest heb ik veel leren koken deze week, ‘khier’ = Nepali-rijstpudding, superlekker met zo’n mengeling van rozijnen en droge kokosnoot! Jammie! Ook dal bhat natuurlijk, alles vers hier, zelfs gember. De linzen zijn nog geen enkele keer echt geslaagd, maar ik blijf oefenen! Het leuke in het hospitaal is dat hier verschillende mensen wonen, met elk hun huisje en soms komen ze je iets brengen als ze iets speciaals hebben gemaakt.
Meer Nepalese onderdompeling: ik heb een neuspiercing laten zetten en nu draag ik ook elke dag een thika op m’n voorhoofd. Deed wel een beetje pijn, die piercing… Mopke! Geen piercing, hoor:) Maar ik heb wel een kurta laten maken en deze week afgehaald. Voor de broek wou ik een ‘patiëlla’, zo’n wijde als prinses Yasmine in Aladdin;) Zit super! Trouwens, Disney filmen kennen ze hier ook niet, sommigen zegt het wel iets, maar geen titels. Telkens als ik vraag, heb je ooit al een Engelse film gezien, een Hollywoodfilm of zo, zegt iedereen: Titanic. Echt iedereen! Het is echt grappig, zo voorspelbaar. Dat is meestal ook de enige film. Engelse muziek is ook echt beperkt: Avril Lavigne met ‘complicated’, Britney Spears, Bryan Adams met ‘summer of 69’, Shakira met ‘Hips don’t lie’ en Nirvana met ‘my girl’. Dat is het. Dat staat dan ook op iedereen zijn superhippe gsm met nog 30 Hindi en Nepalese liedjes. Velen hebben hier echt gesofisticeerde gsm’s, hoor, dezelfde merken als bij ons met alles erop en eraan! Waar ze toch hun geld aan geven, hè…
Donderdag ben ik een grot gaan bezoeken, amai, tegenvaller! Een minigrot met felgele en blauwe railingen, 20 trappen naar beneden, verlicht met TL-lampen, met daar een tempel. ‘Tempels’, daar verwacht ik toch elke keer opnieuw te veel van! Een tempel hier kan van alles zijn. Hier was het een stenen slang in een (gele!) kooi. In het terugkeren zijn we langs het ‘power house’ gegaan, de waterkrachtcentrale, totaal onbekend voor de toeristen, maar je hebt een heel mooi uitzicht daar!
vrijdag 21 maart – HAPPY HOLLI!
Kleurenfestival… Wat moest ik mij hier nu bij voorstellen? Ik had voor de zekerheid toch een pak rood gekocht (poeder), om zeker in de verdediging te kunnen gaan, want hoe ik het begrepen heb, is het een kleurgevecht! Het gaat dus zo: Samen met de andere studenten zijn we van deur tot deur gegaan bij de mensen van het hospitaal, beginnend bij de dokters. ‘Happy Holli’! Dr. Indra pakt een beetje kleur en geeft iedereen een verticale streep op zijn voorhoofd. Daarna mogen wij aan hem kleuren en natuurlijk loopt dat iets meer uit de hand:) Dan bij Dr. Ilia en haar familie en zo verder. Daarna wensen we happy holli aan elkaar, een beetje vechten dus. TOF! Er komen ook kinderen meedoen en mensen van buiten het hospitaal. Even later arriveerde een bus vol feesters in labojassen, het zag er wat uit als een studentenclub met mensen van alle leeftijden. Het waren dorpsgenoten van John (=de man van screening camp) uit West-Nepal en die begonnen muziek te spelen en te dansen in een kring. Ik moest ook meedoen, gelukkig was het een gemakkelijk paske ;) Met mijn wit vel, moest ik hélemaal bedekt worden, dus het was een beetje één tegen allen!
Geen feest zonder eten. John’s vrouw had massa’s tarkari (groenten) en puri (brood) gemaakt en iedereen lekker eten op de grond met de handen natuurlijk, die heel gekleurd waren. Hihi – No problem! ’s Avonds had ik de studenten uitgenodigd om in het gasthuis te komen eten, omdat er normaal op een festival een beetje lekkerder eten wordt gemaakt en zij altijd in de kantine moeten eten wegens gebrek aan een keuken. De meisjes waren mij komen helpen met koken (of andersom zeg maar;), maar dan had er eentje nachtwacht. Al het personeel werkt van 9-16 uur, maar de studenten hebben ochtend-, avond- of nachtwacht. Zelfs als er geen patiënten zijn… Balen! Dan was er ook nog een noodgeval – hoornvliesperforatie – dus ging het langer duren voor Bhomika terug kon komen om te eten, de meisjes hebben gewacht, maar de jongens wilden al eten. Iedereen in de keuken, al staand aan het eten . Dan zit iedereen nog op zijn gsm bezig muziek op te zetten… CHAOS! En als uw bord leeg is, moet je blijkbaar zo snel mogelijk het huis uit. Tjah, andere ideeën over ‘gezelligheid’… Even bekomen:)
zaterdag 22 maart – Begnas Tal
Vandaag ben ik naar een meer – Begnas Tal dus - gegaan op 10km van Pokhara. Het is wel anders als bij ons, meer bootjes, mooier uitzicht, maar ook vuiler en nergens een plekje om naast het water te liggen, alles van steen, dus het was op een rijtje zitten. Zwemmen is er niet van gekomen, de rest wou ook niet en ik haat het om hier zo hard op te vallen met mijn wit vel, dus in zwemoutfit … Laat maar zo! ;) Ik zal wel eens zwemmen in Phewa Tal (Lakeside) met andere toeristen!
Oh ja, ik herinner jullie er al goed op tijd aan: 10 april om 10u45 ben ik normaalgezien terug op Belgische bodem! Moment om naar uit te kijken:) Voor mij toch. Al ga ik er hier eerst nog een beetje van genieten! Veel plezier daar nog in België!
xyz
liesbet 8)
dinsdag 18 maart 2008
Het leven zoals het is...
zaterdag 1 maart - 15 jaar HEH
2,5 uur speech! Net iets teveel van het goede… Bijna alles in het Nepalees en ik natuurlijk op het uur aangekomen dat we werden verwacht (wat logisch is, toch?), maar de rest wist wel beter. In een feesttent met landsschapsmotief zaten alle special guests vooraan: de 2 oogartsen, de voorzitter van oogzorg in Nepal, de Nederlandse oprichter van het HEH, mensen van de Nepalese Lion Clubs die de screening camps sponsoren... De personeelsleden die hun 10e of 15e jaar hier werkten en al deze speciale gasten kregen een toppi, een aartslelijk hoedje dat heel veel Nepalese mannen dragen, en een soort sjaal als teken van respect.
Hierna een klein optreden: typisch Nepalese dans, heel sierlijk, buikdansachtig, maar geen buikjes te zien. De meisjes dansen hier alleen, heel dapper, maar wanneer de muziek stopt, stormen ze meteen van het podium af! Zo verlegen!
Na alle plechtigheden barstte er het feest los: kindjes en volwassenen begon te dansen (jongens en meisjes dansen hier apart in twee groepen), er werden aperitiefhapjes (hier:’snacks’) uitgedeeld: kroepoek, pikante dingen, pokoda (superlekker: gefrituurde groenten – en ik heb het recept ondertussen:), stukjes vlees,… Iedereen vliegt erop! Natuurlijk ook drank: bier, Nepali rum of frisdrank. Alle snacks op, alle drank uitgedeeld (ja, inderdaad, drinken tot de drank op is!), volgende fase: etenstijd. Een groot rijstbuffet, een glas water en een mini beetje yoghurt als dessert. En ondertussen werd er volop gedanst! Goed gedanst, zelfs! Ik heb 1 minuut meegedaan, maar ik val hier zo hard op! Onze Belgische dansnorm is ook wel iets lager… :)
zondag 2 maart
Plan was te vertrekken naar Chitwan vandaag, maar wegens één of ander probleem konden we vandaag nog niet gaan.
Ik heb nog een dagje gewerkt en gezien hoe ze de intra-oculaire lens berekenen wanneer bij cataract een nieuwe ingeplant moet worden.’s Avonds ben ik in het hospitaal gebleven om samen met Maya te vertrekken, kwestie van zeker te zijn dat ik op dezelfde bus terecht zou komen ;)
maandag 3 maart – Real life!
Goed idee om in het ziekenhuis te blijven, tegen 8 uur zaten we op de lokale bus, op weg naar
Maya’s thuis(Mangarpur), waar haar ouders, zussen, broers en dochtertje wonen in provincie Chitwan. De busrit was… apart. Maya werd reisziek, kotste in een plastiek zakje en (zoals met alles wat je niet meer nodig hebt) gooide het door het raam! ‘No problem’, het motto van elke gemiddelde Nepalees! Enkele uren later stopte de bus in het midden van de weg: toiletbreak. Iedereen die wou, stapte uit, verspreidde zich rond de bus en ging op tegen de heuvel staan / op haar hurkjes zitten. OK! Grappig zicht. Nog later mankeerde er precies iets met de bus, want er moest gesleuteld worden aan de motor… Verdacht! Maar goed, veilig en wel komen we aan in Naranganj, waar we eerst nog langs het oude kantoor van Maya gaan, een rehabilitatiecentrum voor blinden en slechtzienden. Theetje natuurlijk en weer het typische gesprek met een Westerling: Where are you from? What are you doing? How you like Nepal? Ik kijk er soms tegen op, maar eigenlijk word ik er zelf telkens enthousiast van wanneer ik begin te vertellen :) Ach ja, het HEH is zo’n goed project en Nepal is ook echt heel mooi en dan besef ik dat zelf ook weer!
Dan in Mangarpur: Het leven zoals het is… Nepal! Buffels melken, houten stal, klein huisje, koken op een vuur! Het lijkt wel alsof ik terug ben gegaan in de tijd! Alles wat er daar gegeten en gebruikt wordt, hebben ze zelf gekweekt / gefabriceerd. Rijst, linzen, groenten, melk (buffelmelk! JAMMIE! Dat ga ik écht missen!), thee, de meubels, de bedden alias zitbank, zelfs de ‘matrassen’ (rieten matjes… Aiai m’n rugske), zelfs de muggenolie! De ouders zijn echt heel traditioneel en wouden zelfs geen Belgische chocolade aannemen! Alle broers en zussen (zes in totaal, maar Maya woont hier niet meer, dus vijf kinderen en twee ouders) slapen verspreid over drie kamers, wie waar maakt denk ik geen bal uit. Gelukkig waren er bedden genoeg voor mij ook. Het dochtertje van Maya, 3,5 jaar woont hier ook en slaapt samen met één van de zussen, die eigenlijk de mamafunctie heeft overgenomen… Dat is het probleem hier, je kiest voor studeren of je gezin… Maya is door haar oogziekenhuis in Bahadurgunj gesponsord om oogartsassistent te studeren, met als gevolg dat ze nu 5 jaar in dat ziekenhuis moet werken vooraleer ze dichter bij huis/haar man kan werken. Haar man werkt in de buurt van Pokhara en zo is heel de familie gescheiden… Maar hier is dat heel normaal blijkbaar! In het HEH zijn er ook enkelen die er alleen wonen, hun kindjes bij de ouders en hun man in een andere stad…
Oké, terug bij Maya’s thuis: omdat ik daar te gast was, moest ik binnen met Maya eten… Het was lekker, maar ik vond het jammer dat ik niet buiten bij de familie mocht zitten!
’s Avonds geen elektriciteit en onweer! (eerste regenbui trouwens) Dus allemaal gezellig binnen in 1 kamer praten, pikdonker, bizar… Maar ik heb toch gevraagd of er een kaarsje aan mocht! Dat is echt raar zo in het pikdonker zitten heel de avond.
dinsdag 4 maart – Chitwan National Park
Zoals ik al zei: olifantje gaan rijden. Maya, Maya’s broer en ik op 1 motorbike (niet abnormaal hier) richting nationaal park en twee uur door het park gehobbeld. Ik was een beetje pissed omdat wegens de elektriciteitspanne mijn batterij (van mijn fototoestel) niet opgeladen was en Maya’s broer constant aan het praten en niet kon zwijgen als ik het hem zoveel keer vroeg! HO! Just shut up! Uiteindelijk had hij het begrepen. Al bij al heb ik wel veel mooie dieren gezien, kuddes herten, twee grote pauwen, aapjes en zelfs een mamaneushoorn met een babyneushoorn:) Wauw! Ook de natuur zelf was heel mooi, die olifant ging echt door het bos op smalle weggeltjes, ik was echt verschoten. Zo’n reusachtig dier. Je had echt het gevoel in het bos te zitten, niet zoals in een jeep op een bredere weg. Er zat nog een ander meisje op de olifant en haar sjaal was gevallen. De ‘bestuurder’ liet zijn olifant omkeren en die raapte de sjaal op met zijn slurf en gaf hem terug over zijn hoofd :) Die slurf is echt multifunctioneel, het is ook de ladder van de bestuurder! Na de rit waren we wel duizelig! Eerst een half uurtje neergezeten om van het schommelgevoel af te geraken en dan terug naar Mangarpur. In de namiddag maakte we een wandelingetje door het dorp naar één van de buren (alle inwoners zijn hier buren;). Het was alsof ik een attractie of bekend persoon was of zo, iedereen die buiten stond, ging de rest van zijn familie halen en wanneer we passeerden, werden we nogal aangestaard. Puur in stilte wel, zo verbaast! Dan volgden ze en kwamen ze, aangekomen bij de buur, allemaal rond mij zitten. Ik heb prompt mijn stoel moeten verplaatsen, want ik voelde mij echt het gevangen vogeltje! En blijven staren en zwijgen… Ik heb mezelf kort voorgesteld in het Nepalees en daarna werd er toch gepraat – oef.
’s Avonds mocht ik gelukkig wel bij de familie zitten, allee ja, de kinderen, want de ouders eten apart erna… We zaten op een houten bed buiten en iedereen zoekt een plekje op of rond het bed, met het bord op uw schoot. Voor mij had de amma (= mama) speciaal ‘kir’ gemaakt! Dat is een soort rijstpudding, maar wel overheerlijk, zeker met die buffelmelk!! Ik dacht dat het een dessert was, het is ook zoet, maar nu werd het gegeten ipv. gewone rijst. Zwaar dus. Blijkbaar kies je hier hoe je iets eet, er zijn geen regels over gangen of tijdstippen van eten. Enkel ’s avonds eten alle Nepalezen die ik hier ontmoet heb hun Dal Bhat rond acht uur. Dan eten ze het ook nog eens overdag maar dat tijdstip varieert van 8.30 tot 14 uur. Ontbijt is altijd thee, melkthee – ook hier ben ik zot van geworden, nadeel wel: ze doen er massa’s suiker in…
woensdag 5 maart – Lumbini
Uren op de bus(sen) en tegen drie uur eindelijk op bestemming, gelukkig was er zitplaats! Opgevangen dat we gratis in het Koreaans klooster konden verblijven, dus daarheen getrokken! Amai, Lumbini is me mijn wandelingetje wel! Het is echt een afgesloten domein met enkel kloosters en tempels die mijlenver uit elkaar liggen, een fiets / riksja is echt geen te grote luxe. Maar we zijn er geraakt, het klooster is nog in opbouw en – gelukkig –konden we er ook verblijven. We zijn nog het museum gaan bezoeken (tegenvaller) en met de riksja de ‘eastside’ gaan bezoeken, daar hebben de tempels geen openingsuren!:) In de westside daarentegen:van 8 – 17u, hallo! Kantooruren? In een klooster? Tjah… De etenstijden in het klooster lagen wel vast: ontbijt van 6u – 6u30, lunch van 11u – 11u30 en avondeten van 18u – 18u30. Na het avondeten ben ik stiekem gaan kijken naar het boeddhistisch avondgebed… Met een gong, klanken, gezoem en yoga-achtige bewegingen in een halfverduisterde kamer met brandende wierrookstokjes… Machtig!
donderdag 6 maart – Lumbini
Vroeg uit de veren natuurlijk :) Vroeg begonnen is half gewonnen! We zijn de Maya Devi Tempel gaan bezoeken, Maya Devi is de moeder van Boeddha en deze tempel staat op de exacte geboorteplaats van Boeddha (jaja, zelfs de steen waarop het allemaal heeft plaatsgevonden was zelfs aangeduid… Oké dan ;) Er waren verschillende groepen pelgrims aan het bidden en er kwam een groep monniken toe, Japanners denk ik, allemaal in het oranje. In een andere tempel was er een priester die Maya en mij gezegend heeft of zoiets, ik weet niet exact wat het was, maar ik moest een bol wol vasthouden, Maya en hij hadden de draad ervan vast en het uiteinde lag in heilig water met een plantje in. De priester maakte typische Boeddhistische klanken, zoals ik gisteren al had gehoord en ik moet zeggen het heeft iets speciaal het Boeddhisme. Daarna zijn we nog enkele kloosters van de westside gaan bezoeken. Overal dragen de monniken verschillende uniformen: grijze in de onze, oranje, rode, zelfs roze met wit! Het kan allemaal :) In het meest impressionante klooster, het Chinese, vroeg een leraar mij of hij met al zijn studenten op de foto mocht… What’s happening? Ik was wel de enige blanke, maar er zijn veel Boeddhistische toeristen daar, hoor… Zijn voorbeeld werd dan nog gevolgd door een stuk of zeven andere mensen, ach ja, misschien komt het door mijn blitse zonnebril van bij Opticien Vandiest! :)
Genoeg kloosters en tempels!
In de namiddag zijn we naar het ooghospitaal van Maya in Bahadurgunj (ja, ik heb wat moeten oefenen om deze naam te kunnen onthouden en vooral om hem uit te spreken!) gereden, weer 4,5 uur op de bus, dat is ook wel vermoeiend, vooral omdat ik er eigenlijk te groot voor ben, mijn benen zijn te lang voor de beschikbare plaats… Gelukkig voor Maya is ze maar 1m50:) Ohja, er was ook een man met een geitje op zijn schoot.
Aangekomen in het hospitaal even dag gezegd en het typische kennismakingsgesprek subtiel omzeild. Ik had er echt geen zin in en Maya ging mij het geheim van Dal Bhat onthullen, dus snel naar Maya’s kamer gegaan: ze heeft haar eigen kamer met badkamer en keuken, heel basic. Na het eten ben ik toch nog een klapke gaan doen, ze zijn hier zo benieuwd naar Europa en vooral de verschillen. Ze noemen het vaak ‘ontwikkeld’, maar dat vind ik nu zo raar. Welvarend en rijk, oké, maar ontwikkeld… Wat moet ik daar nu op zeggen, dat is precies dat ik dan beter ben!? Ik had er ook nooit bij stil gestaan dat veel Nepalezen nog nooit zee hebben gezien! Of chocolade gegeten!
vrijdag 7 maart – Rehabilitatie voor blinden en slechtzienden?!
Mijn plan was eens te kijken hoe het hier werkt (want met zo weinig mankracht en zo’n klein ziekenhuisje moet er toch wel iet of wat organisatie zijn), maar dan kwamen ze mij halen om mee te gaan naar Taulihawa, voor een rehabilitatieprogramma met blinden en slechtzienden. Oh, interessant, dacht ik. Dat heeft het HEH niet en ik wou wel eens zo’n mobiliteitstraining meemaken. Maar neen, misverstand, het was verkiezing voor een nieuwe (blinde) leider en bestuur van de organisatie… En ik was ‘special guest’ – joehoew… Gelukkig kon ik onopgemerkt wegsluipen :) hihi! Neen, ik had wel toestemming gekregen om het stadje wat te bezoeken. Ik verstond toch niks van alles wat er gebeurde.
In het stadje heb ik wat inkoopjes gedaan en ben ik een Sikh tegengekomen. Dat is een godsdienst, met tien goden en die dragen grappige hoofddeksels, een mutske met een ponponneke vooraan op hun hoofd :)
Het is hier veel warmer, het landschap is vlakker, de huisjes zijn van stro beschilderd met mest (inderdaad, ik geloofde het niet, maar ik heb een huisje in opbouw gezien…) We zijn vlaktes met enkel rietsuiker gezien, dat met een sikkel wordt gekapt. Tussen de velden stond de suikerfabriek. Even verder allemaal steen, dat wordt gekapt met een hamer voor de cementfabriek en nog verder een baksteenfabriek, maar de meesten kunnen hun toch nog enkel een rieten huisje permitteren. En nog even verder, met de jeep door de rivier!
zaterdag 8 maart – Kip!
’s Ochtends ging ik met Maya kip gaan kopen, ik denk speciaal voor mij, maar ik eet hier eigenlijk liever vegi, want het vlees bevat soms nogal ondefinieerbare brokken… En nu weet ik waarom: een slachttafel, een kippenhok, een verkoopstafel, een mes, een ton met kokend water en een weegschaal. Het tafereel zal ik maar niet met geuren en kleuren vertellen, ik heb beeldmateriaal voor de geïnteresseerden. De verkoper was een nauwelijks twaalfjarige jongen, die duidelijk al ervaring had in kippen slachten. We krijgen ook bijna de hele kip mee, alleen de darmen worden niet verkocht… Vanaf nu dus vegi-liesbet in Nepal! Probleem is dat als ik ergens word uitgenodigd, speciaal vlees gemaakt wordt. Ok, maakt niet uit, het is meestal wel lekker.
In de namiddag zijn we naar het stadje op de grens met India gegaan en het plan was mij in India te smokkelen, zo kon ik zeggen dat ik daar ook eens was geweest. De grens is echt een grens met 10 meter ‘niemandsland’. Daar ben ik nog wel geraakt, maar het Indiase leger heeft dan toch goed van zijn oren gemaakt. Niet gelukt dus, maar ik heb wel een foto van India, geen mooie weliswaar, maar toch:)
Terug in het hospitaal, waar de helft aan het werk was. Er waren patiënten op sluitingsdag van heel ver, dus dan wordt er ook maar gewerkt. Het is ook een beetje omdat de helft van het personeel hier alleen woont en precies niets beters te doen heeft…
’s Avonds mocht ik gaan eten bij de twee dokters, vlees natuurlijk, maar geen rijst! Nepalees brood, dat is eens iets anders. Bloem met water bakken in de pan… Het eenvoudigste brood dat er bestaat.
zondag 9 maart – Maya’s Eye Care Center
Pannenkoeken met banaan en chocolade! Speciaal voor Maya, maar ik heb er zelf ook hemels van genoten. Het ziekenhuis hier is wel heel anders, minder uitrusting, minder personeel en dus langere werkdagen. 90% van de patiënten komt uit India, dus het is hier in het Hindi te doen. Vandaag waren er 75 cataractoperaties, wat vrij normaal is hier en 1 dokter doet die allemaal in 7 à 8 uur.
Door het tekort aan personeel hier, heb ik meegeholpen vandaag op refractie, tot er een insect mij gestoken heeft. Dat hoefde echt niet, het was al zo warm, ik zat al de hele dag in zo’n donker kamertje en die beet was de druppel! Dan ben ik op het dak gaan zitten en met mijn gedachten bij het scoutsfeest gezeten… Ik hoop dat mijn mentale steun tot in Rode is geraakt :) ‘s Avonds heb ik pokoda, gefrituurde groenten, leren maken, en opgegeten natuurlijk, hmmm! Mijn dag toch lekker afgesloten.
maandag 10 maart – Terug naar Pokhara
Kort: BAALDAG. Uren op de bus, met slechts plaats voor 1 bil! Ik zat naast een nogal ronde vrouw met een kind … Dan was er 1 korte pauze, geen lunchbreak, gelukkig had ik een pakje koekjes mee. ’s Avonds eindelijk terug, was er een groep studenten uit Gent in de lodge om les te geven: 2 weken, 2 uur per dag en er waren ook twee leraars mee. Vakantie? Vakantie! Het was superdruk, het hoogseizoen is op gang geraakt… Tegenvaller!
dinsdag 11 maart
Terug aan de slag, mankracht te kort op refractie, dus heb ik (zoals de rest van de week) helemaal alleen de visus gemeten, skiascopie gedaan, de correctie bepaalt, de covertest voor scheelziendheid en nog een paar andere optometrische dingen getest. De meeste gevallen heb ik wel laten nakijken.
Dan ben ik eens een kijkje gaan nemen naar de ‘gastkamer’ hier in het ziekenhuis, aangezien het in Lakeside zo druk en lawaaierig is. Man man, kamer?! Een hele villa, voor mij alleen :) dus ben ik maar ineens verhuisd tot mijn stage afgelopen is. Wel een beetje twijfel, zo helemaal weg van het westerse, maar ik heb er nog geen spijt van… Hier zitten ook 10 Nepalese studenten. ’s Avonds zijn we naar het ‘power house’ gegaan, een waterkrachtcentrale met een prachtig uitzicht!
woensdag 12 maart
Terug op refractie, mijn Nepalees gaat er op deze manier ook wel goed op vooruit! Als je zelf veel doet, gaat de dag opmerkelijk sneller vooruit.
’s Avonds mocht ik bij Radhika gaan eten, die hier alleen woont, haar zoontje en ouders wonen verder in de stad en haar man werkt in Kathmandu. Ze wou per sé geen chili in het eten doen, omdat ik ooit eens had gezegd dat ik helemaal niet gewoon ben om spicy te eten. Uiteindelijk vond ze het toch te slap en is ze er voor haar zelf 1 gaan halen, maar ik niet, ook al wou ik! Tjah… Vorige week was er een trouwfeest uit de hand gelopen, hier in Pokhara, het meisje had een vriendje maar moest met iemand anders trouwen, het vriendje is komen opdagen en heeft een gekleurde streep op het midden van haar voorhoofd (op de middellijn van het haar) getrokken, ‘het’ teken van trouw. Ze hebben hier ook de ringen, de ketting, de stip op het voorhoofd, de witte sjaal en zoveel meer, maar dit is dus het belangrijkste blijkbaar. Maar goed, dan is het vriendje dat snel gaan aangeven aan de politie en nu zijn zij dus getrouwd. Probleem: de regel is dat je op de dag dat je plant te trouwen, je moet trouwen, omdat dan alles klaar is voor je vrouw te ontvangen thuis, dus is de andere man, die eigenlijk met het meisje ging trouwen, snel met de zus van dat meisje getrouwd. Hihi. Vreemd hè!
donderdag 13 maart
Terug refractie, repeteren, repeteren, wie zijn best doet… Jaja. Vanavond zou ik voor Radhika iets Belgisch maken, maar met de middelen die ik hier vind, is dat wel moeilijk, dus ik dacht, ik zal spaghetti maken, dat kennen ze hier niet en dat eten wij toch vaak in België. Na het werk dus naar de markt en de winkel om dan terug te komen en te vernemen dat ze toch niet komt, Nepalees? Nepalees! Maar ‘no problem’ natuurlijk – ik heb een frigo in mijn huis;). Ik ben dan maar in de kantine gaan eten met de studenten. Als het donker is, durven ze niet alleen buiten, want ze zijn bang voor geesten… Ok dan, mij een beetje proberen bang maken, lukt NIET!
vrijdag 14 maart
Je raadt het al: refractie. Daarna ben ik naar Sarangkot gewandeld, het dorpje op de berg, dat heel bekend staat om zijn uitzicht bij zonsopgang. Ik kwam een man tegen die in een dorpje op de weg woonde en dus kon ik met hem langs de kleine wegjes gaan, veel sneller en ook veel mooier! Toen begon het donker te worden en kwam ik op de hoofdweg, waar een vrouw me zei beter de bus te nemen, die ging bijna aankomen. Twee minuten later, een overvolle bus, mensen in, op en hangend uit de bus. “Kruip maar op het dak”, alsof dat de normaalste van de wereld is. Ok! Super! Wat een mooi uitzicht ook, Pokhara by night! Op het dak zat ook een man die is meegelopen naar de lodge waar ik wou slapen heeft, echt vriendelijke mensen! Ze willen ook echt verandering, deze man deed sociaal werk en projecten voor onderwijs. In de lodge twee Hollandse kerels op wereldreis, hip hoi! Het waren leuke kerels, als tien dagen op trekking, het einde was in zicht en ze hadden een gids. Een slaafse gids, zoals de meeste gidsen, dus kreeg die allemaal domme taakjes om zich bezig te houden.
zaterdag 15 maart
5u45 opgestaan, aangekleed, theetje gedronken (natuurlijk zijn er hier al een pak mensen aan het werk…) en naar het view point gegaan. WAUW! Het was al klaar en de bergen waren heel zichtbaar (het is vaak heel mistig, maar vandaag dus niet). Wat had ik geluk! Massa’s foto’s gemaakt. En toen…zonsopgang, ik dacht dat het uitzicht het was, maar dit was echt zó mooi! De bergtoppen in het noorden verlicht met een roze schijn. En dan de zon in het oosten dat boven de niet-besneeuwde bergen tevoorschijn komt. Magisch. Geen woorden voor. Jammer van die Nepalees met zijn muziek, dat is hier echt de trend, maar dat steekt mij wel dik tegen. Genieten van de stilte, dat kennen ze hier niet. Gelukkig was die het rap beu. Het zicht was echt heel breed: de Annapurna South, de ‘Fish Tail’, de Annapurna 1 en 2 en daarnaast lagere bergen en voor de bergen een deel van de stad met de rivier… Sprookjesachtig!
De berg afgedaald met de Hollanders, vele paragliders gezien… Lijkt me ook wel wat! Ik heb nog tijd:)
In de namiddag ben ik met de studenten naar de film gegaan… Bollywoodse Hindi film! Om drie uur, zeiden ze, maar dan was het blijkbaar half vier. Of toch drie? Eigenlijk is er niet echt een vast beginuur. Verwonderlijk? Neen, typisch. De film dan: Geen bal heb ik er van verstaan, maar door de overacting en de overdreven muziekjes was het helemaal niet zo moeilijk om te volgen. Het was een ghost movie, totaal niet spannend, eerder lachwekkend :) Blijkbaar was ik de enige met die mening, maar ja, het was zó erover! De mensen zijn hier wel wat… uitbundiger in de zaal! Heel wat uitbundiger zelfs, ik zat juist voor ene, die ook zijn uitdrukkingen ook extra luid voortbracht. Lachen, schreeuwen, of als het spannend is mee spannende geluiden maken :) Dan wordt de schizofrene geest verbrand en iedereen verlaat de zaal, voor dat het ‘einde’ er echt is. Ok, iedereen weet dat de film gedaan is, maar er komt toch nog even een happy end moment. Niet belangrijk! Zo’n film duurt wel altijd 2,5 – 3 uur.
zondag 16 maart
Vandaag ben ik de ‘optical shop’ een kijkje gaan nemen. Ze kunnen hier zo snel en zo goed met de hand slijpen als een slijpmachine! Wow! ’s Avonds spaghetti bolognèse gekookt (dan toch;) en het was lekker, gelukkig. Niet pikant genoeg voor een gemiddelde Nepalees, maar Radhika wou het eten zoals wij het eten :)
Ziezo, ik heb toch maar mijn tijd genomen, daarmee dat het wat langer geduurd heeft!
Tot de volgende,
xxx
8) / liesbet / lis / elisa / lizbit /miss / mad'm / ... (whatever, ik reageer op alles tgwoordig!)
2,5 uur speech! Net iets teveel van het goede… Bijna alles in het Nepalees en ik natuurlijk op het uur aangekomen dat we werden verwacht (wat logisch is, toch?), maar de rest wist wel beter. In een feesttent met landsschapsmotief zaten alle special guests vooraan: de 2 oogartsen, de voorzitter van oogzorg in Nepal, de Nederlandse oprichter van het HEH, mensen van de Nepalese Lion Clubs die de screening camps sponsoren... De personeelsleden die hun 10e of 15e jaar hier werkten en al deze speciale gasten kregen een toppi, een aartslelijk hoedje dat heel veel Nepalese mannen dragen, en een soort sjaal als teken van respect.
Hierna een klein optreden: typisch Nepalese dans, heel sierlijk, buikdansachtig, maar geen buikjes te zien. De meisjes dansen hier alleen, heel dapper, maar wanneer de muziek stopt, stormen ze meteen van het podium af! Zo verlegen!
Na alle plechtigheden barstte er het feest los: kindjes en volwassenen begon te dansen (jongens en meisjes dansen hier apart in twee groepen), er werden aperitiefhapjes (hier:’snacks’) uitgedeeld: kroepoek, pikante dingen, pokoda (superlekker: gefrituurde groenten – en ik heb het recept ondertussen:), stukjes vlees,… Iedereen vliegt erop! Natuurlijk ook drank: bier, Nepali rum of frisdrank. Alle snacks op, alle drank uitgedeeld (ja, inderdaad, drinken tot de drank op is!), volgende fase: etenstijd. Een groot rijstbuffet, een glas water en een mini beetje yoghurt als dessert. En ondertussen werd er volop gedanst! Goed gedanst, zelfs! Ik heb 1 minuut meegedaan, maar ik val hier zo hard op! Onze Belgische dansnorm is ook wel iets lager… :)
zondag 2 maart
Plan was te vertrekken naar Chitwan vandaag, maar wegens één of ander probleem konden we vandaag nog niet gaan.
Ik heb nog een dagje gewerkt en gezien hoe ze de intra-oculaire lens berekenen wanneer bij cataract een nieuwe ingeplant moet worden.’s Avonds ben ik in het hospitaal gebleven om samen met Maya te vertrekken, kwestie van zeker te zijn dat ik op dezelfde bus terecht zou komen ;)
maandag 3 maart – Real life!
Goed idee om in het ziekenhuis te blijven, tegen 8 uur zaten we op de lokale bus, op weg naar
Maya’s thuis(Mangarpur), waar haar ouders, zussen, broers en dochtertje wonen in provincie Chitwan. De busrit was… apart. Maya werd reisziek, kotste in een plastiek zakje en (zoals met alles wat je niet meer nodig hebt) gooide het door het raam! ‘No problem’, het motto van elke gemiddelde Nepalees! Enkele uren later stopte de bus in het midden van de weg: toiletbreak. Iedereen die wou, stapte uit, verspreidde zich rond de bus en ging op tegen de heuvel staan / op haar hurkjes zitten. OK! Grappig zicht. Nog later mankeerde er precies iets met de bus, want er moest gesleuteld worden aan de motor… Verdacht! Maar goed, veilig en wel komen we aan in Naranganj, waar we eerst nog langs het oude kantoor van Maya gaan, een rehabilitatiecentrum voor blinden en slechtzienden. Theetje natuurlijk en weer het typische gesprek met een Westerling: Where are you from? What are you doing? How you like Nepal? Ik kijk er soms tegen op, maar eigenlijk word ik er zelf telkens enthousiast van wanneer ik begin te vertellen :) Ach ja, het HEH is zo’n goed project en Nepal is ook echt heel mooi en dan besef ik dat zelf ook weer!
Dan in Mangarpur: Het leven zoals het is… Nepal! Buffels melken, houten stal, klein huisje, koken op een vuur! Het lijkt wel alsof ik terug ben gegaan in de tijd! Alles wat er daar gegeten en gebruikt wordt, hebben ze zelf gekweekt / gefabriceerd. Rijst, linzen, groenten, melk (buffelmelk! JAMMIE! Dat ga ik écht missen!), thee, de meubels, de bedden alias zitbank, zelfs de ‘matrassen’ (rieten matjes… Aiai m’n rugske), zelfs de muggenolie! De ouders zijn echt heel traditioneel en wouden zelfs geen Belgische chocolade aannemen! Alle broers en zussen (zes in totaal, maar Maya woont hier niet meer, dus vijf kinderen en twee ouders) slapen verspreid over drie kamers, wie waar maakt denk ik geen bal uit. Gelukkig waren er bedden genoeg voor mij ook. Het dochtertje van Maya, 3,5 jaar woont hier ook en slaapt samen met één van de zussen, die eigenlijk de mamafunctie heeft overgenomen… Dat is het probleem hier, je kiest voor studeren of je gezin… Maya is door haar oogziekenhuis in Bahadurgunj gesponsord om oogartsassistent te studeren, met als gevolg dat ze nu 5 jaar in dat ziekenhuis moet werken vooraleer ze dichter bij huis/haar man kan werken. Haar man werkt in de buurt van Pokhara en zo is heel de familie gescheiden… Maar hier is dat heel normaal blijkbaar! In het HEH zijn er ook enkelen die er alleen wonen, hun kindjes bij de ouders en hun man in een andere stad…
Oké, terug bij Maya’s thuis: omdat ik daar te gast was, moest ik binnen met Maya eten… Het was lekker, maar ik vond het jammer dat ik niet buiten bij de familie mocht zitten!
’s Avonds geen elektriciteit en onweer! (eerste regenbui trouwens) Dus allemaal gezellig binnen in 1 kamer praten, pikdonker, bizar… Maar ik heb toch gevraagd of er een kaarsje aan mocht! Dat is echt raar zo in het pikdonker zitten heel de avond.
dinsdag 4 maart – Chitwan National Park
Zoals ik al zei: olifantje gaan rijden. Maya, Maya’s broer en ik op 1 motorbike (niet abnormaal hier) richting nationaal park en twee uur door het park gehobbeld. Ik was een beetje pissed omdat wegens de elektriciteitspanne mijn batterij (van mijn fototoestel) niet opgeladen was en Maya’s broer constant aan het praten en niet kon zwijgen als ik het hem zoveel keer vroeg! HO! Just shut up! Uiteindelijk had hij het begrepen. Al bij al heb ik wel veel mooie dieren gezien, kuddes herten, twee grote pauwen, aapjes en zelfs een mamaneushoorn met een babyneushoorn:) Wauw! Ook de natuur zelf was heel mooi, die olifant ging echt door het bos op smalle weggeltjes, ik was echt verschoten. Zo’n reusachtig dier. Je had echt het gevoel in het bos te zitten, niet zoals in een jeep op een bredere weg. Er zat nog een ander meisje op de olifant en haar sjaal was gevallen. De ‘bestuurder’ liet zijn olifant omkeren en die raapte de sjaal op met zijn slurf en gaf hem terug over zijn hoofd :) Die slurf is echt multifunctioneel, het is ook de ladder van de bestuurder! Na de rit waren we wel duizelig! Eerst een half uurtje neergezeten om van het schommelgevoel af te geraken en dan terug naar Mangarpur. In de namiddag maakte we een wandelingetje door het dorp naar één van de buren (alle inwoners zijn hier buren;). Het was alsof ik een attractie of bekend persoon was of zo, iedereen die buiten stond, ging de rest van zijn familie halen en wanneer we passeerden, werden we nogal aangestaard. Puur in stilte wel, zo verbaast! Dan volgden ze en kwamen ze, aangekomen bij de buur, allemaal rond mij zitten. Ik heb prompt mijn stoel moeten verplaatsen, want ik voelde mij echt het gevangen vogeltje! En blijven staren en zwijgen… Ik heb mezelf kort voorgesteld in het Nepalees en daarna werd er toch gepraat – oef.
’s Avonds mocht ik gelukkig wel bij de familie zitten, allee ja, de kinderen, want de ouders eten apart erna… We zaten op een houten bed buiten en iedereen zoekt een plekje op of rond het bed, met het bord op uw schoot. Voor mij had de amma (= mama) speciaal ‘kir’ gemaakt! Dat is een soort rijstpudding, maar wel overheerlijk, zeker met die buffelmelk!! Ik dacht dat het een dessert was, het is ook zoet, maar nu werd het gegeten ipv. gewone rijst. Zwaar dus. Blijkbaar kies je hier hoe je iets eet, er zijn geen regels over gangen of tijdstippen van eten. Enkel ’s avonds eten alle Nepalezen die ik hier ontmoet heb hun Dal Bhat rond acht uur. Dan eten ze het ook nog eens overdag maar dat tijdstip varieert van 8.30 tot 14 uur. Ontbijt is altijd thee, melkthee – ook hier ben ik zot van geworden, nadeel wel: ze doen er massa’s suiker in…
woensdag 5 maart – Lumbini
Uren op de bus(sen) en tegen drie uur eindelijk op bestemming, gelukkig was er zitplaats! Opgevangen dat we gratis in het Koreaans klooster konden verblijven, dus daarheen getrokken! Amai, Lumbini is me mijn wandelingetje wel! Het is echt een afgesloten domein met enkel kloosters en tempels die mijlenver uit elkaar liggen, een fiets / riksja is echt geen te grote luxe. Maar we zijn er geraakt, het klooster is nog in opbouw en – gelukkig –konden we er ook verblijven. We zijn nog het museum gaan bezoeken (tegenvaller) en met de riksja de ‘eastside’ gaan bezoeken, daar hebben de tempels geen openingsuren!:) In de westside daarentegen:van 8 – 17u, hallo! Kantooruren? In een klooster? Tjah… De etenstijden in het klooster lagen wel vast: ontbijt van 6u – 6u30, lunch van 11u – 11u30 en avondeten van 18u – 18u30. Na het avondeten ben ik stiekem gaan kijken naar het boeddhistisch avondgebed… Met een gong, klanken, gezoem en yoga-achtige bewegingen in een halfverduisterde kamer met brandende wierrookstokjes… Machtig!
donderdag 6 maart – Lumbini
Vroeg uit de veren natuurlijk :) Vroeg begonnen is half gewonnen! We zijn de Maya Devi Tempel gaan bezoeken, Maya Devi is de moeder van Boeddha en deze tempel staat op de exacte geboorteplaats van Boeddha (jaja, zelfs de steen waarop het allemaal heeft plaatsgevonden was zelfs aangeduid… Oké dan ;) Er waren verschillende groepen pelgrims aan het bidden en er kwam een groep monniken toe, Japanners denk ik, allemaal in het oranje. In een andere tempel was er een priester die Maya en mij gezegend heeft of zoiets, ik weet niet exact wat het was, maar ik moest een bol wol vasthouden, Maya en hij hadden de draad ervan vast en het uiteinde lag in heilig water met een plantje in. De priester maakte typische Boeddhistische klanken, zoals ik gisteren al had gehoord en ik moet zeggen het heeft iets speciaal het Boeddhisme. Daarna zijn we nog enkele kloosters van de westside gaan bezoeken. Overal dragen de monniken verschillende uniformen: grijze in de onze, oranje, rode, zelfs roze met wit! Het kan allemaal :) In het meest impressionante klooster, het Chinese, vroeg een leraar mij of hij met al zijn studenten op de foto mocht… What’s happening? Ik was wel de enige blanke, maar er zijn veel Boeddhistische toeristen daar, hoor… Zijn voorbeeld werd dan nog gevolgd door een stuk of zeven andere mensen, ach ja, misschien komt het door mijn blitse zonnebril van bij Opticien Vandiest! :)
Genoeg kloosters en tempels!
In de namiddag zijn we naar het ooghospitaal van Maya in Bahadurgunj (ja, ik heb wat moeten oefenen om deze naam te kunnen onthouden en vooral om hem uit te spreken!) gereden, weer 4,5 uur op de bus, dat is ook wel vermoeiend, vooral omdat ik er eigenlijk te groot voor ben, mijn benen zijn te lang voor de beschikbare plaats… Gelukkig voor Maya is ze maar 1m50:) Ohja, er was ook een man met een geitje op zijn schoot.
Aangekomen in het hospitaal even dag gezegd en het typische kennismakingsgesprek subtiel omzeild. Ik had er echt geen zin in en Maya ging mij het geheim van Dal Bhat onthullen, dus snel naar Maya’s kamer gegaan: ze heeft haar eigen kamer met badkamer en keuken, heel basic. Na het eten ben ik toch nog een klapke gaan doen, ze zijn hier zo benieuwd naar Europa en vooral de verschillen. Ze noemen het vaak ‘ontwikkeld’, maar dat vind ik nu zo raar. Welvarend en rijk, oké, maar ontwikkeld… Wat moet ik daar nu op zeggen, dat is precies dat ik dan beter ben!? Ik had er ook nooit bij stil gestaan dat veel Nepalezen nog nooit zee hebben gezien! Of chocolade gegeten!
vrijdag 7 maart – Rehabilitatie voor blinden en slechtzienden?!
Mijn plan was eens te kijken hoe het hier werkt (want met zo weinig mankracht en zo’n klein ziekenhuisje moet er toch wel iet of wat organisatie zijn), maar dan kwamen ze mij halen om mee te gaan naar Taulihawa, voor een rehabilitatieprogramma met blinden en slechtzienden. Oh, interessant, dacht ik. Dat heeft het HEH niet en ik wou wel eens zo’n mobiliteitstraining meemaken. Maar neen, misverstand, het was verkiezing voor een nieuwe (blinde) leider en bestuur van de organisatie… En ik was ‘special guest’ – joehoew… Gelukkig kon ik onopgemerkt wegsluipen :) hihi! Neen, ik had wel toestemming gekregen om het stadje wat te bezoeken. Ik verstond toch niks van alles wat er gebeurde.
In het stadje heb ik wat inkoopjes gedaan en ben ik een Sikh tegengekomen. Dat is een godsdienst, met tien goden en die dragen grappige hoofddeksels, een mutske met een ponponneke vooraan op hun hoofd :)
Het is hier veel warmer, het landschap is vlakker, de huisjes zijn van stro beschilderd met mest (inderdaad, ik geloofde het niet, maar ik heb een huisje in opbouw gezien…) We zijn vlaktes met enkel rietsuiker gezien, dat met een sikkel wordt gekapt. Tussen de velden stond de suikerfabriek. Even verder allemaal steen, dat wordt gekapt met een hamer voor de cementfabriek en nog verder een baksteenfabriek, maar de meesten kunnen hun toch nog enkel een rieten huisje permitteren. En nog even verder, met de jeep door de rivier!
zaterdag 8 maart – Kip!
’s Ochtends ging ik met Maya kip gaan kopen, ik denk speciaal voor mij, maar ik eet hier eigenlijk liever vegi, want het vlees bevat soms nogal ondefinieerbare brokken… En nu weet ik waarom: een slachttafel, een kippenhok, een verkoopstafel, een mes, een ton met kokend water en een weegschaal. Het tafereel zal ik maar niet met geuren en kleuren vertellen, ik heb beeldmateriaal voor de geïnteresseerden. De verkoper was een nauwelijks twaalfjarige jongen, die duidelijk al ervaring had in kippen slachten. We krijgen ook bijna de hele kip mee, alleen de darmen worden niet verkocht… Vanaf nu dus vegi-liesbet in Nepal! Probleem is dat als ik ergens word uitgenodigd, speciaal vlees gemaakt wordt. Ok, maakt niet uit, het is meestal wel lekker.
In de namiddag zijn we naar het stadje op de grens met India gegaan en het plan was mij in India te smokkelen, zo kon ik zeggen dat ik daar ook eens was geweest. De grens is echt een grens met 10 meter ‘niemandsland’. Daar ben ik nog wel geraakt, maar het Indiase leger heeft dan toch goed van zijn oren gemaakt. Niet gelukt dus, maar ik heb wel een foto van India, geen mooie weliswaar, maar toch:)
Terug in het hospitaal, waar de helft aan het werk was. Er waren patiënten op sluitingsdag van heel ver, dus dan wordt er ook maar gewerkt. Het is ook een beetje omdat de helft van het personeel hier alleen woont en precies niets beters te doen heeft…
’s Avonds mocht ik gaan eten bij de twee dokters, vlees natuurlijk, maar geen rijst! Nepalees brood, dat is eens iets anders. Bloem met water bakken in de pan… Het eenvoudigste brood dat er bestaat.
zondag 9 maart – Maya’s Eye Care Center
Pannenkoeken met banaan en chocolade! Speciaal voor Maya, maar ik heb er zelf ook hemels van genoten. Het ziekenhuis hier is wel heel anders, minder uitrusting, minder personeel en dus langere werkdagen. 90% van de patiënten komt uit India, dus het is hier in het Hindi te doen. Vandaag waren er 75 cataractoperaties, wat vrij normaal is hier en 1 dokter doet die allemaal in 7 à 8 uur.
Door het tekort aan personeel hier, heb ik meegeholpen vandaag op refractie, tot er een insect mij gestoken heeft. Dat hoefde echt niet, het was al zo warm, ik zat al de hele dag in zo’n donker kamertje en die beet was de druppel! Dan ben ik op het dak gaan zitten en met mijn gedachten bij het scoutsfeest gezeten… Ik hoop dat mijn mentale steun tot in Rode is geraakt :) ‘s Avonds heb ik pokoda, gefrituurde groenten, leren maken, en opgegeten natuurlijk, hmmm! Mijn dag toch lekker afgesloten.
maandag 10 maart – Terug naar Pokhara
Kort: BAALDAG. Uren op de bus, met slechts plaats voor 1 bil! Ik zat naast een nogal ronde vrouw met een kind … Dan was er 1 korte pauze, geen lunchbreak, gelukkig had ik een pakje koekjes mee. ’s Avonds eindelijk terug, was er een groep studenten uit Gent in de lodge om les te geven: 2 weken, 2 uur per dag en er waren ook twee leraars mee. Vakantie? Vakantie! Het was superdruk, het hoogseizoen is op gang geraakt… Tegenvaller!
dinsdag 11 maart
Terug aan de slag, mankracht te kort op refractie, dus heb ik (zoals de rest van de week) helemaal alleen de visus gemeten, skiascopie gedaan, de correctie bepaalt, de covertest voor scheelziendheid en nog een paar andere optometrische dingen getest. De meeste gevallen heb ik wel laten nakijken.
Dan ben ik eens een kijkje gaan nemen naar de ‘gastkamer’ hier in het ziekenhuis, aangezien het in Lakeside zo druk en lawaaierig is. Man man, kamer?! Een hele villa, voor mij alleen :) dus ben ik maar ineens verhuisd tot mijn stage afgelopen is. Wel een beetje twijfel, zo helemaal weg van het westerse, maar ik heb er nog geen spijt van… Hier zitten ook 10 Nepalese studenten. ’s Avonds zijn we naar het ‘power house’ gegaan, een waterkrachtcentrale met een prachtig uitzicht!
woensdag 12 maart
Terug op refractie, mijn Nepalees gaat er op deze manier ook wel goed op vooruit! Als je zelf veel doet, gaat de dag opmerkelijk sneller vooruit.
’s Avonds mocht ik bij Radhika gaan eten, die hier alleen woont, haar zoontje en ouders wonen verder in de stad en haar man werkt in Kathmandu. Ze wou per sé geen chili in het eten doen, omdat ik ooit eens had gezegd dat ik helemaal niet gewoon ben om spicy te eten. Uiteindelijk vond ze het toch te slap en is ze er voor haar zelf 1 gaan halen, maar ik niet, ook al wou ik! Tjah… Vorige week was er een trouwfeest uit de hand gelopen, hier in Pokhara, het meisje had een vriendje maar moest met iemand anders trouwen, het vriendje is komen opdagen en heeft een gekleurde streep op het midden van haar voorhoofd (op de middellijn van het haar) getrokken, ‘het’ teken van trouw. Ze hebben hier ook de ringen, de ketting, de stip op het voorhoofd, de witte sjaal en zoveel meer, maar dit is dus het belangrijkste blijkbaar. Maar goed, dan is het vriendje dat snel gaan aangeven aan de politie en nu zijn zij dus getrouwd. Probleem: de regel is dat je op de dag dat je plant te trouwen, je moet trouwen, omdat dan alles klaar is voor je vrouw te ontvangen thuis, dus is de andere man, die eigenlijk met het meisje ging trouwen, snel met de zus van dat meisje getrouwd. Hihi. Vreemd hè!
donderdag 13 maart
Terug refractie, repeteren, repeteren, wie zijn best doet… Jaja. Vanavond zou ik voor Radhika iets Belgisch maken, maar met de middelen die ik hier vind, is dat wel moeilijk, dus ik dacht, ik zal spaghetti maken, dat kennen ze hier niet en dat eten wij toch vaak in België. Na het werk dus naar de markt en de winkel om dan terug te komen en te vernemen dat ze toch niet komt, Nepalees? Nepalees! Maar ‘no problem’ natuurlijk – ik heb een frigo in mijn huis;). Ik ben dan maar in de kantine gaan eten met de studenten. Als het donker is, durven ze niet alleen buiten, want ze zijn bang voor geesten… Ok dan, mij een beetje proberen bang maken, lukt NIET!
vrijdag 14 maart
Je raadt het al: refractie. Daarna ben ik naar Sarangkot gewandeld, het dorpje op de berg, dat heel bekend staat om zijn uitzicht bij zonsopgang. Ik kwam een man tegen die in een dorpje op de weg woonde en dus kon ik met hem langs de kleine wegjes gaan, veel sneller en ook veel mooier! Toen begon het donker te worden en kwam ik op de hoofdweg, waar een vrouw me zei beter de bus te nemen, die ging bijna aankomen. Twee minuten later, een overvolle bus, mensen in, op en hangend uit de bus. “Kruip maar op het dak”, alsof dat de normaalste van de wereld is. Ok! Super! Wat een mooi uitzicht ook, Pokhara by night! Op het dak zat ook een man die is meegelopen naar de lodge waar ik wou slapen heeft, echt vriendelijke mensen! Ze willen ook echt verandering, deze man deed sociaal werk en projecten voor onderwijs. In de lodge twee Hollandse kerels op wereldreis, hip hoi! Het waren leuke kerels, als tien dagen op trekking, het einde was in zicht en ze hadden een gids. Een slaafse gids, zoals de meeste gidsen, dus kreeg die allemaal domme taakjes om zich bezig te houden.
zaterdag 15 maart
5u45 opgestaan, aangekleed, theetje gedronken (natuurlijk zijn er hier al een pak mensen aan het werk…) en naar het view point gegaan. WAUW! Het was al klaar en de bergen waren heel zichtbaar (het is vaak heel mistig, maar vandaag dus niet). Wat had ik geluk! Massa’s foto’s gemaakt. En toen…zonsopgang, ik dacht dat het uitzicht het was, maar dit was echt zó mooi! De bergtoppen in het noorden verlicht met een roze schijn. En dan de zon in het oosten dat boven de niet-besneeuwde bergen tevoorschijn komt. Magisch. Geen woorden voor. Jammer van die Nepalees met zijn muziek, dat is hier echt de trend, maar dat steekt mij wel dik tegen. Genieten van de stilte, dat kennen ze hier niet. Gelukkig was die het rap beu. Het zicht was echt heel breed: de Annapurna South, de ‘Fish Tail’, de Annapurna 1 en 2 en daarnaast lagere bergen en voor de bergen een deel van de stad met de rivier… Sprookjesachtig!
De berg afgedaald met de Hollanders, vele paragliders gezien… Lijkt me ook wel wat! Ik heb nog tijd:)
In de namiddag ben ik met de studenten naar de film gegaan… Bollywoodse Hindi film! Om drie uur, zeiden ze, maar dan was het blijkbaar half vier. Of toch drie? Eigenlijk is er niet echt een vast beginuur. Verwonderlijk? Neen, typisch. De film dan: Geen bal heb ik er van verstaan, maar door de overacting en de overdreven muziekjes was het helemaal niet zo moeilijk om te volgen. Het was een ghost movie, totaal niet spannend, eerder lachwekkend :) Blijkbaar was ik de enige met die mening, maar ja, het was zó erover! De mensen zijn hier wel wat… uitbundiger in de zaal! Heel wat uitbundiger zelfs, ik zat juist voor ene, die ook zijn uitdrukkingen ook extra luid voortbracht. Lachen, schreeuwen, of als het spannend is mee spannende geluiden maken :) Dan wordt de schizofrene geest verbrand en iedereen verlaat de zaal, voor dat het ‘einde’ er echt is. Ok, iedereen weet dat de film gedaan is, maar er komt toch nog even een happy end moment. Niet belangrijk! Zo’n film duurt wel altijd 2,5 – 3 uur.
zondag 16 maart
Vandaag ben ik de ‘optical shop’ een kijkje gaan nemen. Ze kunnen hier zo snel en zo goed met de hand slijpen als een slijpmachine! Wow! ’s Avonds spaghetti bolognèse gekookt (dan toch;) en het was lekker, gelukkig. Niet pikant genoeg voor een gemiddelde Nepalees, maar Radhika wou het eten zoals wij het eten :)
Ziezo, ik heb toch maar mijn tijd genomen, daarmee dat het wat langer geduurd heeft!
Tot de volgende,
xxx
8) / liesbet / lis / elisa / lizbit /miss / mad'm / ... (whatever, ik reageer op alles tgwoordig!)
Abonneren op:
Posts (Atom)